Art. 1. Zasady przyznawania i realizacji świadczeń w formie bonu

Ustawa określa zasady przyznawania i realizacji świadczenia w formie Polskiego Bonu Turystycznego, zwanego dalej „świadczeniem w formie bonu”, oraz dodatkowego świadczenia w formie Polskiego Bonu Turystycznego, zwanego dalej „dodatkowym świadczeniem w formie bonu”.

Komentarz do Art. 1.

Art. 1 określa zakres przedmiotowy ustawy. Jej przedmiotem są zasady dotyczące dwóch powiązanych ze sobą świadczeń: świadczenia w formie Polskiego Bonu Turystycznego oraz dodatkowego świadczenia w formie Polskiego Bonu Turystycznego. Przepis wskazuje, że regulacja obejmuje zarówno przyznawanie, jak i realizację tych świadczeń. Oznacza to, że ustawa ma określać zasady związane z uzyskaniem świadczenia oraz zasady korzystania z niego w formie bonu.

W przepisie wprowadzono także skrócone określenia, które porządkują terminologię ustawy. Polski Bon Turystyczny jest określany jako „świadczenie w formie bonu”, natomiast dodatkowy Polski Bon Turystyczny jako „dodatkowe świadczenie w formie bonu”. Rozróżnienie to ma znaczenie, ponieważ przepisy posługujące się tymi nazwami mogą odwoływać się do dwóch odrębnie nazwanych świadczeń.

Praktyczne znaczenie art. 1 polega na wskazaniu, czego dotyczy cała regulacja i jakie podstawowe czynności obejmuje. Przepis nie przedstawia jeszcze szczegółowych przesłanek przyznania ani sposobu realizacji świadczeń. Wyznacza natomiast ramy tematyczne ustawy oraz ustala podstawowe nazwy używane do opisu obu form bonu. Dzięki temu jasno określa, że regulacja dotyczy nie samego dokumentu lub instrumentu nazwanego bonem, lecz świadczeń w tej formie, wraz z zasadami ich przyznawania i realizacji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 1262.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.