Art. 100. Urlop dla poratowania zdrowia

Pracownik naukowy zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy po przepracowaniu co najmniej 3 lat w instytucie ma prawo do płatnego urlopu dla poratowania zdrowia w wymiarze nieprzekraczającym jednego roku według zasad i trybu określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Komentarz do Art. 100.

Przepis określa przesłanki uzyskania płatnego urlopu dla poratowania zdrowia przez pracownika naukowego instytutu. Uprawnienie to dotyczy wyłącznie osoby zatrudnionej w pełnym wymiarze czasu pracy. Konieczne jest także wcześniejsze przepracowanie w instytucie co najmniej 3 lat. Spełnienie obu tych warunków oznacza, że pracownik ma prawo do urlopu, a nie jedynie możliwość ubiegania się o niego na zasadach uznaniowych.

Urlop jest płatny, co oznacza, że w okresie jego wykorzystywania pracownik zachowuje uprawnienie do wynagrodzenia w zakresie przewidzianym dla tego urlopu. Jego maksymalny wymiar wynosi jeden rok. Przepis wskazuje więc górną granicę urlopu, ale nie przesądza, że w każdym przypadku będzie on udzielany właśnie na tak długi czas.

Szczegółowe zasady i tryb korzystania z urlopu zostały określone w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Oznacza to, że sam przepis wskazuje, komu przysługuje uprawnienie, jaki jest jego odpłatny charakter oraz jaki może być jego najwyższy wymiar, natomiast kwestie proceduralne należy oceniać według regulacji tej ustawy. W praktyce przepis łączy staż pracy w instytucie i pełny wymiar zatrudnienia z możliwością czasowej nieobecności pracownika naukowego z zachowaniem płatności, w granicach nieprzekraczających jednego roku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 1796.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 99.Art. 101.