Art. 36. Ważność dotychczasowych umów o udzielanie świadczeń

Umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność.

Komentarz do Art. 36.

Przepis reguluje sytuację umów dotyczących udzielania świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, które zostały zawarte przed dniem wejścia w życie ustawy. Jego podstawowym skutkiem jest zachowanie ważności tych umów. Oznacza to, że samo wejście w życie ustawy nie powoduje utraty ważności umów zawartych wcześniej, jeżeli dotyczą one świadczeń należących do wskazanego zakresu podstawowej opieki zdrowotnej.

Znaczenie przepisu opiera się na dwóch przesłankach. Po pierwsze, umowa musi dotyczyć udzielania świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej. Po drugie, musi być zawarta przed dniem wejścia w życie ustawy. Jeżeli oba te warunki są spełnione, umowa zachowuje ważność na podstawie tego przepisu. Regulacja odnosi się więc do umów już istniejących w chwili wejścia w życie ustawy, a nie do umów zawieranych później.

Praktycznie przepis ustanawia zasadę ciągłości obowiązywania takich umów w związku ze zmianą stanu prawnego. Chroni ich ważność na moment wejścia w życie ustawy i zapobiega temu, aby samo rozpoczęcie jej obowiązywania prowadziło do nieważności wcześniej zawartych umów. Przepis nie określa natomiast czasu dalszego obowiązywania tych umów, zasad ich zmiany ani przyczyn ich zakończenia. Dotyczy wyłącznie zachowania ich ważności mimo tego, że zostały zawarte przed wejściem w życie ustawy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 2217.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 35.Art. 37.