Art. 31. Odmowa zeznań objętych tajemnicą

1. Osoby obowiązane do zachowania tajemnicy prawnie chronionej innej niż informacje niejawne o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne” mogą odmówić zeznań co do okoliczności, na które rozciąga się ten obowiązek, chyba że Komisja zwolni je od obowiązku zachowania tajemnicy, z uwzględnieniem art. 32.

2. (uchylony)

Komentarz do Art. 31.

Przepis określa zasady odmowy składania zeznań przez osoby zobowiązane do zachowania tajemnicy prawnie chronionej. Dotyczy tajemnicy innej niż informacje niejawne oznaczone klauzulą „tajne” lub „ściśle tajne”.

Osoba objęta takim obowiązkiem może odmówić zeznań w zakresie okoliczności, których ten obowiązek dotyczy. Odmowa nie obejmuje więc dowolnych informacji, lecz tylko te, które pozostają związane z chronioną tajemnicą. Przepis wiąże możliwość odmowy z istnieniem obowiązku zachowania tajemnicy, a nie z samym przekonaniem osoby przesłuchiwanej, że dana informacja powinna pozostać poufna.

Wyjątkiem jest zwolnienie z obowiązku zachowania tajemnicy przez Komisję. Jeżeli Komisja dokona takiego zwolnienia, osoba, której dotyczy obowiązek zachowania tajemnicy, nie może powoływać się na ten obowiązek jako podstawę odmowy zeznań w zakresie objętym zwolnieniem. Skorzystanie z tej możliwości następuje z uwzględnieniem art. 32, do którego przepis odsyła, nie określając w tym miejscu dodatkowych zasad.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyznaczeniu granicy między ochroną prawnie chronionej tajemnicy a potrzebą uzyskania zeznań przez Komisję. Co do zasady chroniona tajemnica może uzasadniać odmowę, ale ustawa przewiduje możliwość uchylenia tej ochrony przez Komisję. Ustęp 2 został uchylony, dlatego nie zawiera obecnie żadnej regulacji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 548.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 30.Art. 32.