Art. 40. Termin rozpatrzenia wniosku

1. Rozpatrzenie wniosku następuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.

2. Jeżeli wniosek nie może zostać rozpatrzony w terminie 14 dni, podmiot zobowiązany zawiadamia w tym terminie wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia oraz o terminie, w jakim rozpatrzy wniosek, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia tego wniosku.

Komentarz do Art. 40.

Przepis określa terminy rozpatrywania wniosków oraz obowiązek poinformowania wnioskodawcy o opóźnieniu. Co do zasady wniosek powinien zostać rozpatrzony niezwłocznie, a najpóźniej w ciągu 14 dni od dnia jego otrzymania przez podmiot zobowiązany.

Jeżeli rozpatrzenie wniosku w tym terminie nie jest możliwe, podmiot zobowiązany nie może poprzestać na samym oczekiwaniu. W ciągu 14 dni musi zawiadomić wnioskodawcę o dwóch kwestiach:

przyczynach opóźnienia,
terminie, w jakim wniosek zostanie rozpatrzony.

Wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Oznacza to, że przepis przewiduje podstawowy, 14-dniowy termin załatwienia sprawy, a także szczególny tryb postępowania w sytuacji, gdy dotrzymanie tego terminu nie jest możliwe. W takim przypadku wnioskodawca powinien otrzymać informację zarówno o powodach opóźnienia, jak i o przewidywanym terminie rozpatrzenia wniosku. Przepis rozróżnia przy tym moment otrzymania wniosku, od którego liczony jest termin 14 dni na jego rozpatrzenie lub zawiadomienie o opóźnieniu, oraz dzień złożenia wniosku, który wyznacza maksymalną granicę terminu wskazanego w zawiadomieniu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1524.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 39.Art. 41.