Art. 40. Rozpatrywanie wniosku o ponowne wykorzystywanie

1. Rozpatrzenie wniosku następuje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku.

2. Jeżeli wniosek nie może zostać rozpatrzony w terminie 14 dni, podmiot zobowiązany zawiadamia w tym terminie wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia oraz o terminie, w jakim rozpatrzy wniosek, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia tego wniosku.

Komentarz do Art. 40.

Przepis określa terminy rozpatrywania wniosku oraz obowiązek poinformowania wnioskodawcy o opóźnieniu. Podstawową zasadą jest, że wniosek powinien zostać rozpatrzony niezwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 14 dni od dnia jego otrzymania przez podmiot zobowiązany. Termin ten wyznacza maksymalny czas na rozpatrzenie sprawy w zwykłym trybie.

Jeżeli rozpatrzenie wniosku w ciągu 14 dni nie jest możliwe, podmiot zobowiązany nie może poprzestać na samym upływie tego terminu. W tym samym terminie, a więc w ciągu 14 dni, powinien zawiadomić wnioskodawcę o dwóch kwestiach:

przyczynach opóźnienia,
terminie, w jakim wniosek zostanie rozpatrzony.

Termin wskazany w zawiadomieniu nie może być dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przepis posługuje się więc dwoma punktami odniesienia: 14 dni liczy się od dnia otrzymania wniosku, natomiast maksymalny termin przedłużonego rozpatrywania od dnia jego złożenia. Zawiadomienie o opóźnieniu powinno zostać przekazane przed upływem podstawowych 14 dni, ponieważ właśnie w tym terminie podmiot zobowiązany ma poinformować o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie zakończenia rozpatrywania. Regulacja porządkuje zatem zarówno podstawowy czas rozpatrzenia wniosku, jak i sposób postępowania w sytuacji, gdy dotrzymanie tego czasu nie jest możliwe.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2021 r. poz. 1641.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 39.Art. 41.