Art. 2. u.o.s. Organy prowadzące monitorowanie sytuacji osób starszych

Monitorowanie sytuacji osób starszych jest prowadzone przez organy administracji publicznej, państwowe jednostki organizacyjne oraz inne organizacje zaangażowane w kształtowanie sytuacji osób starszych.

Komentarz do Art. 2. uos

Przepis określa, kto prowadzi monitorowanie sytuacji osób starszych. Jest to zadanie przypisane kilku kategoriom podmiotów: organom administracji publicznej, państwowym jednostkom organizacyjnym oraz innym organizacjom zaangażowanym w kształtowanie sytuacji osób starszych.

Istotne jest to, że przepis nie ogranicza monitorowania do jednego rodzaju instytucji. Obejmuje zarówno podmioty należące do administracji publicznej, jak i państwowe jednostki organizacyjne, a także organizacje, których działalność wiąże się z kształtowaniem sytuacji osób starszych. O objęciu tej ostatniej grupy zakresem przepisu decyduje więc ich zaangażowanie w tę sferę, a nie sama forma organizacyjna.

Przepis wskazuje przedmiot monitorowania, którym jest sytuacja osób starszych, ale nie określa sposobu jego prowadzenia, częstotliwości ani formy przekazywania wyników. Nie wylicza również szczegółowych działań, jakie mają podejmować poszczególne podmioty. Jego znaczenie praktyczne polega na ustanowieniu szerokiej podstawy dla obserwowania sytuacji osób starszych przez różne podmioty publiczne i organizacje uczestniczące w jej kształtowaniu. Dzięki temu odpowiedzialność za monitorowanie nie została przypisana wyłącznie jednemu organowi lub jednemu rodzajowi jednostek.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 921.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1. uos Art. 3. uos