Art. 32. Odznaczenia zasłużonych osób zmarłych

Z wnioskiem o odznaczenie zasłużonych osób zmarłych można występować wyjątkowo w uznaniu szczególnych i godnych upamiętnienia zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz do Art. 32.

Przepis określa wyjątkową możliwość wystąpienia z wnioskiem o odznaczenie osoby zmarłej. Dotyczy to osób uznanych za zasłużone, a więc takich, których działalność lub dokonania wiążą się z zasługami dla Rzeczypospolitej Polskiej. Sama śmierć osoby nie jest jednak wystarczającą podstawą do zastosowania tej regulacji. Wniosek może zostać przedstawiony tylko wyjątkowo, gdy zasługi mają szczególny charakter i jednocześnie są godne upamiętnienia.

Znaczenie przepisu polega na tym, że śmierć osoby zasłużonej nie wyklucza uhonorowania jej odznaczeniem. Rozwiązanie to odnosi się jednak do sytuacji szczególnych, a nie do każdego przypadku, w którym można wskazać zasługi dla państwa. Z treści przepisu wynikają więc trzy istotne elementy: osoba, której dotyczy wniosek, musi być zmarła i zasłużona, jej zasługi muszą mieć szczególny charakter, a ponadto muszą zasługiwać na upamiętnienie.

Przepis nie ustanawia automatycznego prawa do odznaczenia po śmierci. Dopuszcza jedynie możliwość wystąpienia z wnioskiem w ściśle określonych okolicznościach. Ostateczne znaczenie ma zatem ocena, czy konkretne zasługi wobec Rzeczypospolitej Polskiej są na tyle doniosłe, aby uzasadniały wyjątkowe, pośmiertne uhonorowanie. Regulacja podkreśla tym samym zarówno szczególny charakter odznaczenia osoby zmarłej, jak i jego funkcję upamiętniającą.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1992 r. poz. 450.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 31a.Art. 32a.