Art. 9. Niepobieranie opłaty za nieuwzględnioną apelację lub kasację

Nie pobiera się opłaty w wypadku nieuwzględnienia apelacji wniesionej wyłącznie przez oskarżyciela publicznego albo nieuwzględnienia kasacji.

Komentarz do Art. 9.

Przepis określa sytuacje, w których nie pobiera się opłaty w sprawie karnej. Obejmuje dwa odrębne przypadki związane z nieuwzględnieniem środka zaskarżenia:

apelacji wniesionej wyłącznie przez oskarżyciela publicznego,
kasacji.

W pierwszym przypadku zwolnienie z opłaty jest uzależnione od dwóch elementów. Po pierwsze, chodzi o apelację, a więc środek wskazany w przepisie. Po drugie, apelacja musi zostać wniesiona wyłącznie przez oskarżyciela publicznego. Oznacza to, że przepis wiąże brak opłaty nie z każdą nieuwzględnioną apelacją, lecz z apelacją spełniającą opisany warunek dotyczący podmiotu, który ją wniósł.

Drugi przypadek dotyczy nieuwzględnienia kasacji. W tej części przepis nie wskazuje dodatkowego warunku odnoszącego się do osoby lub podmiotu wnoszącego kasację. Decydujące znaczenie ma zatem to, że kasacja nie została uwzględniona.

Sformułowanie „nie pobiera się opłaty” oznacza, że w opisanych sytuacjach przepis wyłącza obowiązek jej pobrania. Regulacja ma więc charakter konkretny i wynikowy, ponieważ wiąże skutek w postaci braku opłaty z rezultatem rozpoznania apelacji albo kasacji. Jej praktyczne znaczenie polega na rozróżnieniu tych przypadków od innych sytuacji, których przepis nie wymienia. Dla apelacji istotne jest wyłączne wniesienie jej przez oskarżyciela publicznego, natomiast przy kasacji sam fakt jej nieuwzględnienia wystarcza do zastosowania wskazanego skutku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1973 r. poz. 152.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 8.Art. 10.