Art. 15. Kary za zatrudnianie osób wbrew warunkom

Kto zatrudnia osoby, o których mowa w art. 1 oraz w art. 2 pkt 1–3 i 6–6b, wbrew warunkom określonym w art. 7, podlega karze aresztu albo karze grzywny. Art. 16–25. (pominięte)

Komentarz do Art. 15.

Przepis określa sankcję za zatrudnianie określonej kategorii osób wbrew warunkom wskazanym w art. 7. Odpowiedzialność dotyczy każdego, kto zatrudnia osoby, o których mowa w art. 1 oraz w art. 2 pkt 1-3 i 6-6b. Zakres osób objętych regulacją wynika więc z odesłań do tych przepisów, natomiast sam art. 15 nie powtarza ani nie rozwija ich treści.

Warunkiem zastosowania sankcji jest naruszenie warunków określonych w art. 7. Przepis wiąże odpowiedzialność nie z samym faktem zatrudnienia osób wskazanych w odesłaniu, lecz z zatrudnieniem ich w sposób sprzeczny z tymi warunkami. Oznacza to, że dla oceny zachowania znaczenie ma zarówno to, kogo zatrudniono, jak i to, czy zatrudnienie odpowiada wymaganiom art. 7.

Za takie naruszenie przewidziano dwie alternatywne kary: karę aresztu albo karę grzywny. Przepis nie wskazuje w tym miejscu wysokości grzywny, czasu trwania aresztu ani dodatkowych przesłanek wyboru jednej z tych kar. Nie ustanawia również innych sankcji. W praktyce art. 15 zabezpiecza przestrzeganie warunków zatrudniania osób objętych ustawą, ponieważ ich naruszenie może prowadzić do odpowiedzialności karnej osoby, która zatrudnia je niezgodnie z art. 7. Aby ustalić, czy doszło do naruszenia, konieczne jest zatem odczytanie łącznie zakresu osób wskazanych w art. 1 oraz art. 2 pkt 1-3 i 6-6b, a także warunków określonych w art. 7.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 679.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 14.Art. 26.