Art. 13. Odpowiedzialność służbowa za brak lub nieprawdę w oświadczeniu

Niezłożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lub w art. 10 ust. 1, albo podanie w nim nieprawdy powoduje odpowiedzialność służbową.

Komentarz do Art. 13.

Przepis określa konsekwencję niewykonania obowiązku złożenia oświadczenia albo przekazania w nim nieprawdziwych informacji. Odwołuje się do oświadczeń wskazanych w art. 8 ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1, nie rozstrzygając ich treści ani procedury składania, lecz wskazując skutek naruszenia obowiązku.

Odpowiedzialność służbowa powstaje w dwóch sytuacjach:

gdy oświadczenie, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lub w art. 10 ust. 1, w ogóle nie zostanie złożone,
gdy oświadczenie zostanie złożone, ale zawiera nieprawdę.

Przepis traktuje zatem na równi całkowite zaniechanie złożenia oświadczenia oraz nierzetelność jego treści. Dla zastosowania tej regulacji znaczenie ma zarówno brak dokumentu, jak i zamieszczenie w nim informacji niezgodnych z prawdą. Nie wskazano przy tym, że odpowiedzialność zależy od dodatkowych przesłanek, takich jak rozmiar naruszenia, jego skutek lub sposób działania. Z samego przepisu wynika natomiast, że oba opisane zachowania powodują odpowiedzialność służbową.

Art. 13 nie określa rodzaju ani wymiaru tej odpowiedzialności. Nie wskazuje również organu właściwego do jej zastosowania ani przebiegu postępowania. Jego funkcją jest ustanowienie wyraźnego następstwa naruszenia obowiązku dotyczącego oświadczeń. Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na podkreśleniu, że obowiązek obejmuje nie tylko samo złożenie oświadczenia, lecz także prawdziwość informacji w nim podanych.Pose.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 679.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 12.Art. 14.