Art. 39. Odpowiednie stosowanie wymogów wobec określonych dokumentów

1. W odniesieniu do dokumentów, o których mowa w art. 1 ust. 4 lit. h oraz i, a także ust. 5 lit. g oraz h rozporządzenia 2017/1129, przepisy art. 37b ust. 2, 3 i 4–6 stosuje się odpowiednio.

2. (uchylony)

2a. (uchylony)

3. (uchylony)

Komentarz do Art. 39.

Przepis określa zakres odpowiedniego stosowania innych regulacji wobec określonej grupy dokumentów. Chodzi o dokumenty wskazane w art. 1 ust. 4 lit. h oraz i, a także w art. 1 ust. 5 lit. g oraz h rozporządzenia 2017/1129. W ich odniesieniu stosuje się odpowiednio art. 37b ust. 2, 3 oraz ust. 4-6.

Sformułowanie „stosuje się odpowiednio” oznacza, że wymienione przepisy art. 37b mają zastosowanie także do tych dokumentów, jednak z uwzględnieniem ich charakteru i zakresu wskazanego w art. 39 ust. 1. Sam art. 39 nie powtarza treści art. 37b ani nie ustanawia odrębnych wymogów dla każdego z wymienionych dokumentów. Jego funkcją jest połączenie określonej kategorii dokumentów z regulacją zawartą w art. 37b ust. 2, 3 i 4-6.

Pozostałe jednostki redakcyjne tego artykułu nie zawierają obecnie regulacji merytorycznej. Ust. 2, ust. 2a oraz ust. 3 są oznaczone jako „uchylony”. Oznacza to, że praktyczne znaczenie art. 39 wynika z ust. 1, natomiast wskazane ustępy nie tworzą obecnie dodatkowych obowiązków ani przesłanek. Przepis ma więc przede wszystkim charakter odsyłający i porządkuje zasady stosowania art. 37b do dokumentów wymienionych przez ustawodawcę.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2005 r. poz. 1539.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 38b.Art. 40.