Art. 10. Pojęcie munduru i jego funkcje oznaczeniowe

Mundurem jest ubiór lub jego części służące oznaczeniu przynależności do określonej jednostki organizacyjnej lub wykonywania określonych funkcji albo służby.

Komentarz do Art. 10.

Przepis określa, co w rozumieniu ustawy jest mundurem. Jest nim ubiór albo jego części, jeżeli służą oznaczeniu jednej z dwóch wskazanych okoliczności: przynależności do określonej jednostki organizacyjnej albo wykonywania określonych funkcji lub służby.

Definicja obejmuje zarówno kompletny ubiór, jak i pojedyncze elementy odzieży. O tym, czy dany ubiór lub jego część ma charakter munduru, decyduje więc nie sama forma, wygląd czy sposób noszenia, lecz jego przeznaczenie związane z oznaczeniem. Przepis wskazuje dwa podstawowe znaczenia takiego oznaczenia. Mundur może identyfikować osobę jako należącą do konkretnej jednostki organizacyjnej albo wskazywać, że osoba wykonuje określoną funkcję lub pełni służbę.

Sformułowanie „określona jednostka organizacyjna” wiąże mundur z przynależnością do konkretnej, wyodrębnionej jednostki. Z kolei „określone funkcje lub służba” odnosi się do roli albo rodzaju służby wykonywanych przez daną osobę. Obie przesłanki są ujęte rozłącznie, dlatego dla uznania ubioru za mundur wystarczające jest, aby służył oznaczeniu przynależności albo wykonywania funkcji lub służby.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyznaczeniu podstawowego kryterium rozpoznawania munduru na potrzeby ustawy. Nie każdy ubiór o jednolitym lub charakterystycznym wyglądzie jest nim automatycznie. Decydujące jest to, czy ubiór lub jego część pełni funkcję oznaczenia wskazanej przynależności, funkcji albo służby.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1978 r. poz. 130.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 6a.Art. 11.