Art. 23. Obrońca obwinionego

1. Obwiniony może obrać sobie obrońcę spośród fachowych pracowników służby zdrowia.

2. Jeżeli obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, prezes komisji na jego wniosek wyznaczy obrońcę z urzędu spośród fachowych pracowników służby zdrowia.

3. Obrońca z urzędu może być przez prezesa komisji zwolniony ze swego obowiązku tylko z ważnych względów.

Komentarz do Art. 23.

Przepis reguluje prawo obwinionego do korzystania z obrońcy w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej fachowych pracowników służby zdrowia. Określa zarówno możliwość samodzielnego wyboru obrońcy, jak i mechanizm wyznaczenia obrońcy z urzędu.

Obwiniony może obrać sobie obrońcę spośród fachowych pracowników służby zdrowia. Jest to obrońca z wyboru, którego wskazuje sam obwiniony. Jeżeli obwiniony nie ma takiego obrońcy, może zwrócić się do prezesa komisji z wnioskiem o wyznaczenie obrońcy z urzędu. Obrońca ten również musi być wybrany spośród fachowych pracowników służby zdrowia. Z przepisu wynika więc, że wyznaczenie obrońcy z urzędu jest związane z brakiem obrońcy z wyboru oraz złożeniem wniosku przez obwinionego.

Prezes komisji wyznacza obrońcę z urzędu, a następnie może zwolnić go z obowiązku pełnienia tej funkcji wyłącznie z ważnych względów. Przepis nie wskazuje, jakie okoliczności mieszczą się w tym pojęciu. Jednocześnie ograniczenie możliwości zwolnienia obrońcy podkreśla trwałość jego obowiązku po wyznaczeniu.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na zapewnieniu obwinionemu dwóch form obrony, z wyboru albo z urzędu. W obu przypadkach obrońca należy do tej samej, określonej w przepisie grupy zawodowej, natomiast decyzja o wyznaczeniu obrońcy z urzędu należy do prezesa komisji i wymaga wcześniejszego wniosku obwinionego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1950 r. poz. 36.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 22.Art. 24.