Art. 90. Obowiązek oznaczenia faktów i wskazania świadków

Osoba, wobec której wszczęto postępowanie, występująca z wnioskiem dowodowym, w tym o dowód z zeznań świadków, jest obowiązana dokładnie oznaczyć fakty, o których stwierdzenie wnosi. Obowiązek dotyczy również wskazania świadków, których zeznania mają stwierdzać te fakty, tak aby wezwanie ich przez organ prowadzący postępowanie było możliwe.

Komentarz do Art. 90.

Przepis określa wymagania dotyczące wniosku dowodowego składanego przez osobę, wobec której wszczęto postępowanie. Obejmuje to każdy taki wniosek, w tym wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków.

Podstawowym obowiązkiem wnioskodawcy jest dokładne oznaczenie faktów, których stwierdzenia ma służyć dany dowód. Nie wystarczy więc samo ogólne wskazanie, że określone okoliczności powinny zostać wyjaśnione. Wniosek powinien określać, jakie konkretnie fakty mają zostać potwierdzone.

Jeżeli wniosek dotyczy zeznań świadków, osoba występująca z wnioskiem musi również wskazać tych świadków. Ich oznaczenie powinno być dokonane w sposób umożliwiający organowi prowadzącemu postępowanie wezwanie ich do złożenia zeznań. Przepis łączy zatem wskazanie faktów z określeniem osób, których zeznania mają te fakty stwierdzać.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że odpowiedzialność za precyzyjne przedstawienie wniosku spoczywa na osobie, która go składa. Organ prowadzący postępowanie powinien na podstawie treści wniosku ustalić, jakie fakty mają być przedmiotem dowodu oraz których świadków należy wezwać. Wniosek dowodowy powinien dlatego zawierać zarówno jasno określony zakres faktów, jak i, w przypadku dowodu z zeznań, wskazanie właściwych świadków.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 1484.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 89.Art. 91.