Art. 151. Pośredni zakaz orzekania na niekorzyść obwinionego (reformationis in peius)

Ponownie rozpatrując sprawę komisja orzekająca może wydać rozstrzygnięcie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy wniesiono odwołanie na niekorzyść obwinionego.

Komentarz do Art. 151.

Przepis określa granicę rozstrzygnięcia, które komisja orzekająca może wydać przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Punktem odniesienia jest rozstrzygnięcie wcześniej uchylone. Co do zasady ponowne rozpoznanie nie może prowadzić do wydania rozstrzygnięcia surowszego od tego, które zostało uchylone. Wyjątek zależy od wniesienia odwołania „na niekorzyść obwinionego”. Jeżeli takie odwołanie zostało wniesione, komisja może wydać rozstrzygnięcie surowsze.

Znaczenie przepisu polega więc na powiązaniu możliwości pogorszenia sytuacji obwinionego z kierunkiem odwołania. Sama okoliczność, że sprawa jest rozpatrywana ponownie, nie wystarcza do wydania surowszego rozstrzygnięcia. Konieczne jest dodatkowo odwołanie, którego treść lub cel został określony w przepisie jako działanie „na niekorzyść obwinionego”. Przepis nie wskazuje innych przesłanek dopuszczalności surowszego rozstrzygnięcia ani nie określa jego rodzaju. Ustanawia natomiast jasną regułę dla ponownego rozpatrywania sprawy: surowsze rozstrzygnięcie jest możliwe wyłącznie w warunkach wskazanych w tym przepisie. W praktyce oznacza to ochronę obwinionego przed pogorszeniem jego sytuacji w wyniku samego ponownego rozpoznania, jeżeli nie wniesiono odwołania na jego niekorzyść.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 1484.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 150.Art. 152.