Art. 13. Nadzwyczajne zaostrzenie kary grzywny

Jeżeli przed upływem 5 lat od orzeczenia kary pieniężnej zostanie ponownie popełniony czyn zabroniony stanowiący podstawę odpowiedzialności podmiotu zbiorowego, wobec tego podmiotu można orzec karę pieniężną w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

Komentarz do Art. 13.

Przepis określa szczególną możliwość wymierzenia podmiotowi zbiorowemu wyższej kary pieniężnej w razie ponownego popełnienia czynu zabronionego. Mechanizm ten znajduje zastosowanie, gdy spełnione są łącznie dwa warunki: wcześniej wobec podmiotu zbiorowego orzeczono karę pieniężną, a następnie, przed upływem 5 lat od tego orzeczenia, ponownie popełniono czyn zabroniony stanowiący podstawę odpowiedzialności podmiotu zbiorowego.

Znaczenie ma moment ponownego popełnienia czynu, który musi przypadać przed upływem wskazanego pięcioletniego okresu. Przepis nie uzależnia zastosowania tej regulacji od tego, czy wcześniejsza kara pieniężna została już wykonana, lecz wiąże ją z samym orzeczeniem kary. Nie określa również dodatkowych przesłanek dotyczących rodzaju wcześniejszego lub ponownie popełnionego czynu, poza tym, że ponowny czyn musi stanowić podstawę odpowiedzialności podmiotu zbiorowego.

W takiej sytuacji wobec podmiotu można orzec karę pieniężną w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Sformułowanie „można orzec” wskazuje, że podwyższenie górnej granicy nie następuje automatycznie w każdym przypadku spełnienia opisanych warunków. Przepis wyznacza maksymalny poziom kary, a nie jej konkretną wysokość. W praktyce regulacja zwiększa możliwy zakres kary pieniężnej wobec podmiotu, który w okresie 5 lat od wcześniejszego orzeczenia takiej kary ponownie popełnił czyn będący podstawą jego odpowiedzialności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 1822.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 12.Art. 14.