Art. 11. Początek i koniec procedury oraz los zwierzęcia

1. Procedurę:

1) rozpoczyna się od przygotowania zwierzęcia do obserwacji;

2) kończy się, gdy zaprzestaje się obserwacji zwierzęcia, a w przypadku genetycznie zmodyfikowanej linii zwierząt – gdy nie przewiduje się, że u potomstwa tych zwierząt wystąpi trwałe uszkodzenie organizmu lub że będzie ono odczuwać ból, cierpienie lub dystres.

2. Po zakończeniu procedury lekarz weterynarii podejmuje decyzję o:

1) pozostawieniu wykorzystanego zwierzęcia przy życiu albo

2) uśmierceniu wykorzystanego zwierzęcia – w przypadku gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że po zakończeniu doświadczenia u tego zwierzęcia wystąpi trwałe uszkodzenie organizmu lub będzie ono odczuwać nadal dotkliwy lub umiarkowany ból, cierpienie i dystres.

3. W przypadku wykorzystywania w procedurze zwierząt innych niż laboratoryjne lub gospodarskie, decyzję, o której mowa w ust. 2, może podjąć osoba posiadająca kwalifikacje w zakresie znajomości anatomii, fizjologii i zachowań tych gatunków zwierząt.

Komentarz do Art. 11.

Przepis określa, kiedy rozpoczyna się i kiedy kończy procedura z udziałem zwierzęcia oraz kto podejmuje decyzję o jego dalszym losie. Początkiem procedury jest przygotowanie zwierzęcia do obserwacji. Co do zasady kończy się ona z chwilą zaprzestania tej obserwacji. W przypadku genetycznie zmodyfikowanej linii zwierząt zakończenie następuje wtedy, gdy nie przewiduje się już, że u potomstwa tych zwierząt wystąpi trwałe uszkodzenie organizmu albo że będzie ono odczuwać ból, cierpienie lub dystres.

Po zakończeniu procedury lekarz weterynarii rozstrzyga, czy wykorzystane zwierzę pozostanie przy życiu, czy zostanie uśmiercone. Uśmiercenie jest przewidziane w sytuacji, gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że po zakończeniu doświadczenia u zwierzęcia wystąpi trwałe uszkodzenie organizmu albo że nadal będzie ono odczuwać dotkliwy lub umiarkowany ból, cierpienie i dystres. Przepis wiąże więc decyzję nie tylko z samym zakończeniem obserwacji, lecz także z przewidywanym stanem zwierzęcia po procedurze.

W odniesieniu do zwierząt innych niż laboratoryjne lub gospodarskie decyzję tę może podjąć również osoba posiadająca kwalifikacje dotyczące anatomii, fizjologii i zachowań odpowiednich gatunków. Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyznaczeniu jasnych etapów procedury, wskazaniu podstaw decyzji o pozostawieniu zwierzęcia przy życiu albo o jego uśmierceniu oraz określeniu wymagań wobec osoby podejmującej taką decyzję.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 266.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 10.Art. 12.