Art. 21. Ochrona zwierząt wolno żyjących i warunki ich bytu

Zwierzęta wolno żyjące stanowią dobro ogólnonarodowe i powinny mieć zapewnione warunki rozwoju i swobodnego bytu, z wyjątkiem tych, o których mowa w art. 33a ust. 1.

Komentarz do Art. 21.

Przepis określa status zwierząt wolno żyjących oraz podstawowy kierunek ich ochrony. Uznaje je za dobro ogólnonarodowe, co podkreśla, że ich znaczenie wykracza poza interes pojedynczej osoby i odnosi się do dobra wspólnego. Jednocześnie wskazuje, że zwierzętom tym powinny być zapewnione dwa zasadnicze elementy: warunki rozwoju oraz swobodny byt.

Warunki rozwoju oznaczają ochronę możliwości prawidłowego funkcjonowania i utrzymania się zwierząt wolno żyjących, natomiast swobodny byt wiąże się z pozostawieniem ich w środowisku, w którym mogą żyć bez pozbawiania tej wolności. Przepis nie opisuje szczegółowych działań służących realizacji tych założeń, lecz ustanawia ogólną zasadę postępowania wobec tej grupy zwierząt.

Zasada ta nie ma charakteru bezwzględnego. Została ograniczona przez wyjątek dotyczący zwierząt, o których mowa w art. 33a ust. 1. Sam art. 21 nie określa treści tego wyjątku, lecz wyraźnie wskazuje, że nie wszystkie sytuacje dotyczące zwierząt wolno żyjących są objęte identycznym zakresem ochrony. W praktyce przepis stanowi punkt wyjścia do oceny, czy sposób traktowania takich zwierząt odpowiada założeniu ochrony ich rozwoju i swobodnego bytu, z uwzględnieniem wskazanego wyłączenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 724.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

zwierzęta

Art. 18.Art. 22.