o ochronie żeglugi i portów morskich
Rozdział 6. Poziomy ochrony żeglugi i portów
Rozdział 6
Poziomy ochrony żeglugi i portów
1. Ustala się trzy poziomy ochrony żeglugi i portów:
1) poziom ochrony 1 - poziom, dla którego w każdym czasie będą utrzymywane minimalne środki ochrony wynikające z planu ochrony;
2) poziom ochrony 2 - poziom, dla którego w wyniku zwiększonego ryzyka zajścia zdarzenia naruszającego ochronę przez określony czas będą utrzymywane odpowiednie, dodatkowe środki ochrony wynikające z planu ochrony;
3) poziom ochrony 3 - poziom, dla którego przez ograniczony czas będą utrzymywane dodatkowe środki ochrony wynikające z planu ochrony, związane z prawdopodobieństwem lub bezpośrednią groźbą zajścia zdarzenia naruszającego ochronę, przy czym identyfikacja konkretnego celu ataku może nie być możliwa.
2. W zależności od stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia naruszającego ochronę, w różnych obiektach portowych na terenie tego samego portu mogą być wprowadzane różne poziomy ochrony oraz różne środki ochrony na każdym z poziomów.
1. Dyrektor właściwego urzędu morskiego wprowadza poziom ochrony 2 dla obiektu portowego lub portu, jeżeli istnieje zwiększone ryzyko zajścia zdarzenia naruszającego ochronę.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, na wniosek dyrektora urzędu morskiego, wprowadza poziom ochrony 3, jeżeli istnieją wiarygodne informacje o prawdopodobieństwie zajścia zdarzenia naruszającego ochronę albo o bezpośrednim zagrożeniu. O wprowadzeniu poziomu ochrony 3 niezwłocznie informuje się Prezesa Rady Ministrów oraz właściwego terytorialnie wojewodę.
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, na wniosek dyrektora urzędu morskiego, wprowadza poziomy ochrony na statkach o polskiej przynależności.
4. Podejmując decyzję o zmianie poziomu ochrony, bierze się pod uwagę stopień wiarygodności informacji o zagrożeniu oraz potencjalne konsekwencje wystąpienia zdarzenia naruszającego ochronę, jak również stopnie alarmowe wprowadzone na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 92).
5. W przypadku wprowadzenia poziomu ochrony 3 stosuje się odpowiednio art. 21 i art. 25 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 122).
6. Poziomy ochrony obniżają organy upoważnione do ich wprowadzania.
1. W sprawach, o których mowa w art. 24 ust. 1-3, wydaje się decyzje administracyjne.
2. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
3. Decyzję doręcza się za pośrednictwem posłańca lub przy użyciu telefaksu, poczty elektronicznej albo w szczególnych przypadkach - ogłasza się ustnie. W razie doręczenia decyzji przy użyciu telefaksu lub poczty elektronicznej, dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.
1. Centrum Bezpieczeństwa Morskiego, zwane dalej „CBM”, zapewnia wsparcie wymiany informacji pomiędzy organami lub podmiotami realizującymi zadania w zakresie zapobiegania, ograniczania lub usuwania poważnego niebezpieczeństwa grożącego:
1) obiektom portowym i portom morskim oraz związanej z nimi infrastrukturze,
2) obiektom, urządzeniom i instalacjom wchodzącym w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej,
3) zlokalizowanym na polskich obszarach morskich obiektom, urządzeniom i instalacjom wchodzącym w skład infrastruktury służącej do:
a) wytwarzania lub przesyłania źródeł energii lub surowców energetycznych, w tym morskim farmom wiatrowym w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o promowaniu i zespołom urządzeń służącym do wyprowadzenia mocy w rozumieniu art. 3 pkt 13 tej ustawy oraz podmorskim sieciom elektroenergetycznym i światłowodowym lub rurociągom, a także związanej z nimi infrastrukturze,
b) telekomunikacji w rozumieniu art. 2 pkt 70 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. poz. 1221, z 2025 r. poz. 637 i 820 oraz z 2026 r. poz. 252 i 815),
4) wykorzystywanym w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznym wyspom, konstrukcjom i urządzeniom przeznaczonym do gospodarczego badania i eksploatacji zasobów wyłącznej strefy ekonomicznej – zwanym dalej „infrastrukturą morską”, oraz statkom, a także zadania w zakresie ochrony granicy państwowej na morzu oraz ochrony życia lub zdrowia ludzi, mienia w znacznych rozmiarach lub środowiska zlokalizowanych na polskich obszarach morskich w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1125, z 2025 r. poz. 409, 1535 i 1668 oraz z 2026 r. poz. 252).
2. Siedziba CBM mieści się we wskazanym przez Komendanta Głównego Straży Granicznej oddziale Straży Granicznej.
3. CBM kieruje wyznaczony przez Komendanta Głównego Straży Granicznej komendant oddziału Straży Granicznej lub jego zastępca, zwany dalej „Szefem CBM”.
4. Do zadań CBM należy:
1) bieżące monitorowanie zagrożeń,
2) wspieranie wymiany informacji pomiędzy organami lub podmiotami, o których mowa w art. 25b ust. 1,
3) wspieranie współpracy z właściwymi organami innych państw,
4) wspieranie procesu decyzyjnego właściwych organów lub podmiotów oraz podejmowanych przez nie działań,
5) opracowywanie raportów dotyczących zagrożeń – w odniesieniu do żeglugi, infrastruktury morskiej, statków, granicy państwowej na morzu, życia lub zdrowia ludzi, mienia w znacznych rozmiarach lub środowiska na polskich obszarach morskich.
5. CBM realizuje zadania w systemie całodobowym przez 7 dni w tygodniu.
6. Koordynację wspólnej realizacji zadań określonych w ust. 4 zapewnia Szef CBM.
1. W ramach CBM współdziałają przedstawiciele Ministra Obrony Narodowej, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, Dyrektora Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa, dyrektorów urzędów morskich oraz właściwych terytorialnie wojewodów, operatorów infrastruktury krytycznej, o których mowa w art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, i kierowników jednostek, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, którzy wspólnie ze Strażą Graniczną realizują zadania określone w art. 25a ust. 4 na zasadach określonych w porozumieniu zawartym między właściwym organem lub podmiotem a Komendantem Głównym Straży Granicznej.
2. Wspólna realizacja zadań określonych w art. 25a ust. 4 w przypadku przedstawicieli:
1) Ministra Obrony Narodowej, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, Dyrektora Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa oraz dyrektorów urzędów morskich – jest wykonywana w siedzibie CBM;
2) Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, właściwych terytorialnie wojewodów, operatorów infrastruktury krytycznej, o których mowa w art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, i kierowników jednostek, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia – jest wykonywana w siedzibie CBM lub w siedzibie organu lub podmiotu, którego jest przedstawicielem.
3. Komendant Główny Straży Granicznej występuje do organu lub podmiotu, o których mowa w ust. 1, z wnioskiem o wyznaczenie przedstawicieli oraz zawarcie porozumienia.
4. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera w szczególności:
1) zakres zadań i obowiązków oraz kwalifikacje, uprawnienia lub umiejętności wymagane do ich wykonywania;
2) wymagania w zakresie posiadania poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych i okresu jego ważności;
3) proponowany czas pracy albo służby przedstawicieli organu lub podmiotu, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem możliwości jej wykonywania w systemie zmianowym;
4) miejsce wykonywania zadań określonych w art. 25a ust. 4 przez przedstawicieli organu lub podmiotu, o których mowa w ust. 1;
5) liczbę przedstawicieli organu lub podmiotu, o których mowa w ust. 1, niezbędną do wykonywania zadań określonych w art. 25a ust. 4 w celu zapewnienia ciągłości działania CBM.
5. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, może zawierać imię i nazwisko przedstawiciela organu lub podmiotu, o których mowa w ust. 1. Organ lub podmiot, o których mowa w ust. 1, może odmówić wyznaczenia osoby, której dotyczy wniosek, jeżeli jest to uzasadnione potrzebami tego organu lub podmiotu.
6. Organ lub podmiot, o których mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 3, zawiadamia Komendanta Głównego Straży Granicznej o wyznaczonych przedstawicielach.
7. Porozumienie, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności:
1) datę zawarcia porozumienia;
2) miejsce wykonywania zadań określonych w art. 25a ust. 4 przez przedstawicieli organu lub podmiotu, o których mowa w ust. 1;
3) imiona i nazwiska przedstawicieli organu lub podmiotu, o których mowa w ust. 1;
4) stopnie przedstawicieli organu lub podmiotu, o których mowa w ust. 1, w przypadku gdy są oni funkcjonariuszami albo żołnierzami;
5) numery poświadczeń bezpieczeństwa wydanych przedstawicielom organu lub podmiotu, o których mowa w ust. 1, daty ich wydania i wystawcę takich poświadczeń oraz okres ważności i oznaczenie klauzul upoważniających do przetwarzania informacji niejawnych;
6) zakres zadań i obowiązków przedstawicieli organu lub podmiotu, o których mowa w ust. 1, oraz sposób organizacji wykonywania tych zadań i obowiązków;
7) ustalony czas pracy albo służby przedstawicieli organu lub podmiotu, o których mowa w ust. 1;
8) osobę odpowiedzialną za organizację i koordynację zadań realizowanych w CBM oraz za monitorowanie ich realizacji.
8. W przypadku planowanej zmiany przedstawiciela organ lub podmiot, o których mowa w ust. 1, wskazuje kolejnego przedstawiciela w celu zapewnienia ciągłości działania CBM. W takim przypadku dokonuje się zmiany zawartego porozumienia.
9. Organ lub podmiot, o których mowa w ust. 1, wypłaca swoim przedstawicielom uposażenie albo wynagrodzenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne.
1. W szczególnie uzasadnionych przypadkach związanych z zagrożeniem wystąpieniem poważnego niebezpieczeństwa Szef CBM powołuje sztab koordynacyjny, w którego skład wchodzą przedstawiciele organu lub podmiotu, o których mowa w art. 25b ust. 1.
2. Do zadań sztabu koordynacyjnego należy dokonywanie aktualnej oceny stopnia zagrożenia infrastruktury morskiej, statków lub granicy państwowej na morzu oraz wydawanie rekomendacji zmierzających do odpowiedniego zabezpieczenia tej infrastruktury, tych statków lub tej granicy.
1. Organy i podmioty, o których mowa w art. 25b ust. 1, przekazują do CBM informacje na temat zagrożeń, o których mowa w art. 25a ust. 4.
2. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, katalog i klasyfikację zagrożeń, o których mowa w art. 25a ust. 4, uwzględniając potrzebę zapewnienia skutecznego i kompleksowego przekazywania informacji do CBM.
Art. 25e. Sprawozdanie z działania CBM
Komendant Główny Straży Granicznej, w terminie do dnia 31 marca każdego roku kalendarzowego, przedstawia ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych sprawozdanie z działania CBM w poprzednim roku kalendarzowym.
Art. 26. Nakazy i zakazy wydawane statkom przez dyrektora urzędu morskiego
W celu zapobieżenia lub ograniczenia zagrożenia ochrony żeglugi i portów dyrektor właściwego urzędu morskiego, w odniesieniu do każdego statku, może:
1) nakazać, aby statek udał się na określoną pozycję na morzu;
2) nakazać statkowi wyjście z portu;
3) zakazać statkowi wejścia do portu;
4) zakazać statkowi wyjścia z portu;
5) wstrzymać działania: statek - obiekt portowy lub statek - statek;
6) zakazać statkowi cumowania przy obiekcie portowym nieposiadającym potwierdzenia zgodności obiektu portowego.
1. W celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego: - powstałego na skutek użycia statku lub obiektu pływającego jako środka ataku o charakterze terrorystycznym, w przypadku gdy siły i środki Policji oraz Straży Granicznej są niewystarczające lub mogą okazać się niewystarczające, Minister Obrony Narodowej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może podjąć decyzję o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej na polskich obszarach morskich niezbędnych środków, do zatopienia tego statku lub obiektu pływającego włącznie.
1) statkom, obiektom portowym i portom oraz związanej z nimi infrastrukturze,
2) międzysystemowemu Gazociągowi Bałtyckiemu (Baltic Pipe) stanowiącemu połączenie systemów przesyłowych Rzeczypospolitej Polskiej i Królestwa Danii wraz z infrastrukturą niezbędną do jego obsługi na terenie obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej,
3) obiektom, urządzeniom i instalacjom wchodzącym w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portów o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej,
4) wykorzystywanym w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznym wyspom, wszelkiego rodzaju konstrukcjom i urządzeniom przeznaczonym do rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak również innym przedsięwzięciom w zakresie gospodarczego badania i eksploatacji wyłącznej strefy ekonomicznej, w szczególności w celach energetycznych, w tym morskim farmom wiatrowym w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy o promowaniu i zespołom urządzeń służącym do wyprowadzenia mocy w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy o promowaniu, oraz podmorskim sieciom elektroenergetycznym i światłowodowym lub rurociągom, a także związanej z nimi infrastrukturze,
5) terminalowi regazyfikacyjnemu skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu
6) terminalowi morskiego przeładunku ropy i paliw ciekłych w Gdańsku
2. Wniosek o podjęcie decyzji o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej na polskich obszarach morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, może być skutecznie przekazany także ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2020 r. poz. 344) lub za pomocą innych środków łączności, a ich treść oraz istotne motywy takiego załatwienia sprawy utrwala się w formie pisemnej w postaci papierowej.
3. O podjęciu decyzji o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej na polskich obszarach morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, Minister Obrony Narodowej powiadamia niezwłocznie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz Prezesa Rady Ministrów.
4. Decyzję o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej na polskich obszarach morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, Minister Obrony Narodowej przekazuje Dowódcy Operacyjnemu Rodzajów Sił Zbrojnych w formie pisemnej w postaci papierowej, ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną lub za pomocą innych środków łączności, określając w szczególności:
1) oddziały lub pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej niezbędne do wykonania decyzji, zwane dalej „zgrupowaniem zadaniowym”, i ich zadania;
2) środki będące na wyposażeniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej obejmujące środki przymusu bezpośredniego, broń i inne uzbrojenie, które mogą być użyte, oraz ewentualne ograniczenia dotyczące ich użycia.
5. W przypadku gdy decyzja o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej na polskich obszarach morskich niezbędnych środków w celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, została przekazana ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną lub za pomocą innych środków łączności, Minister Obrony Narodowej niezwłocznie potwierdza wydanie decyzji w formie pisemnej w postaci papierowej.
6. Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych niezwłocznie powiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw zagranicznych, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, dyrektorów właściwych urzędów morskich oraz właściwe terytorialnie organy administracji rządowej o planowanych działaniach, które mają być podjęte przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie niezbędnym do zorganizowania współdziałania organów chroniących obszary morskie Rzeczypospolitej Polskiej.
7. Rozkaz o użyciu środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia w celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, wydaje niezwłocznie Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych. Rozkaz wydaje się adekwatnie do zagrożenia, w granicach określonych w wiążących Rzeczpospolitą Polską ratyfikowanych umowach międzynarodowych, po rozpatrzeniu całokształtu okoliczności konkretnego zdarzenia i wynikającego z niego realnego i poważnego zagrożenia dla życia osób postronnych, w tym możliwych ofiar ataku o charakterze terrorystycznym, z uwzględnieniem nadrzędności ochrony życia osób postronnych, traktując możliwość zatopienia statku lub obiektu pływającego jako środek ostateczny.
8. Rozkaz o użyciu środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia w celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których mowa w ust. 1, może być przekazany ze skutkiem wiążącym także ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną lub za pomocą innych środków łączności, a jego treść oraz istotne motywy takiego załatwienia sprawy utrwala się w formie pisemnej w postaci papierowej.
9. Atakiem o charakterze terrorystycznym jest czyn zabroniony, o którym mowa w art. 115 § 20 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2024 r. poz. 17).
1. W celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego obiektom, o których mowa w art. 27 ust. 1, powstałego na skutek działania obcych okrętów wojennych lub obcych wojskowych obiektów pływających Minister Obrony Narodowej może podjąć decyzję o zastosowaniu przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej na polskich obszarach morskich niezbędnych środków, do zatopienia tego okrętu lub obiektu pływającego włącznie.
2. Przepisy art. 27 ust. 3-9 stosuje się.
1. W przypadkach, o których mowa w art. 27 ust. 1 i art. 271 ust. 1, użycie środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia, będących na wyposażeniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jest środkiem ostatecznym i następuje w sposób:
1) minimalizujący spowodowanie zagrożenia życia lub zdrowia osób postronnych;
2) wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobom, przeciwko którym środki zostały użyte;
3) ograniczający zniszczenie statku lub obiektu pływającego użytego jako środek ataku o charakterze terrorystycznym, innych statków, obiektów portowych i portów oraz związanej z nimi infrastruktury.
2. Ograniczeń wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3 nie stosuje się:
1) w przypadku, o którym mowa w art. 271 ust. 1, lub
2) jeżeli jest to niezbędne do przeciwdziałania bezpośredniemu, bezprawnemu, gwałtownemu zamachowi na życie lub zdrowie człowieka lub do uwolnienia zakładnika, lub
3) w przypadku uzasadnionego podejrzenia o:
a) obecności na statku lub obiekcie pływającym urządzenia wybuchowego,
b) zamiarze niezwłocznego i nieuchronnego wykorzystania statku lub obiektu pływającego jako środka ataku o charakterze terrorystycznym.
3. Od stosowania środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia należy odstąpić, gdy cel ich zastosowania został osiągnięty.
4. Jeżeli w wyniku użycia środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia nastąpiło zranienie osoby albo wystąpiły inne widoczne objawy zagrożenia życia lub zdrowia, dowódca zgrupowania zadaniowego zapewnia udzielenie osobie poszkodowanej niezbędnej pierwszej pomocy medycznej, wezwanie kwalifikowanej pierwszej pomocy lub podmiotów świadczących medyczne czynności ratunkowe.
5. Jeżeli w wyniku użycia środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia nastąpiła konieczność udzielenia osobie poszkodowanej niezbędnej pomocy medycznej, nastąpiła śmierć osoby lub wyrządzona została szkoda w mieniu znacznej wartości, dowódca zgrupowania zadaniowego niezwłocznie:
1) zapewnia zabezpieczenie miejsca zdarzenia, w tym przed dostępem osób postronnych;
2) zapewnia zabezpieczenie śladów i dowodów zastosowania środków przymusu bezpośredniego, broni i innego uzbrojenia;
3) powiadamia Dowódcę Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych.
1. W celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego niebezpieczeństwa, w tym wystąpienia zdarzenia o charakterze terrorystycznym, o którym mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, grożącego terminalowi regazyfikacyjnemu skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu, właściwy miejscowo wojewoda, na wniosek lub po zasięgnięciu opinii właściwego miejscowo komendanta oddziału Straży Granicznej oraz kierownika właściwej terytorialnie jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, może wprowadzić czasowy zakaz przebywania na określonym obszarze w odległości do 200 m od granicy nieruchomości, na której znajduje się ten terminal.
2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy osób, które:
1) stale zamieszkują, prowadzą działalność gospodarczą, wykonują pracę zarobkową, wykonują pracę w gospodarstwach rolnych znajdujących się na obszarze objętym zakazem, pobierają naukę lub są opiekunami osób pobierających naukę na obszarze objętym zakazem;
2) będąc małżonkiem, wstępnym, zstępnym lub rodzeństwem, sprawują opiekę lub udzielają pomocy w załatwianiu bieżących spraw życia codziennego osobie stale zamieszkującej na obszarze objętym zakazem;
3) są objęte wychowaniem przedszkolnym lub formami opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 na obszarze objętym zakazem, oraz ich opiekunów;
4) przebywają na obszarze objętym zakazem w celu załatwienia sprawy w urzędzie administracji publicznej lub w celu sprawowania lub udziału w kulcie religijnym;
5) są właścicielami lub posiadaczami nieruchomości zlokalizowanych na obszarze objętym zakazem;
6) są osobami niepełnosprawnymi albo opiekunami osób niepełnosprawnych przebywającymi na obszarze objętym zakazem w związku z korzystaniem z ośrodka dla osób niepełnosprawnych.
3. W uzasadnionych przypadkach właściwy miejscowo komendant placówki Straży Granicznej może zezwolić na przebywanie, na czas określony i na określonych zasadach, na obszarze objętym zakazem, o którym mowa w ust. 1, innych osób niż wymienione w ust. 2, w szczególności dziennikarzy w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 1914).
4. Osoby przebywające na obszarze, na którym wprowadzono zakaz, o którym mowa w ust. 1, obowiązane są posiadać przy sobie dowód osobisty lub inny dokument stwierdzający tożsamość.
5. Zakazu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do:
1) załóg przemieszczających się pojazdami ratownictwa medycznego i innych służb interwencyjnych oraz osób przewożonych w tych pojazdach w związku z prowadzoną przez te załogi lub służby działalnością;
2) osób przemieszczających się bezpośrednio do podmiotów wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991, 1675 i 1972) w celu skorzystania ze świadczeń zdrowotnych;
3) funkcjonariuszy i pracowników służb państwowych oraz żołnierzy i pracowników Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej wykonujących zadania służbowe.
1. Obszar objęty zakazem, o którym mowa w art. 27a ust. 1, oznacza się w dobrze widocznych miejscach tablicami z napisem „Obszar objęty zakazem przebywania - wejście zabronione”.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory tablic, o których mowa w ust. 1, oraz sposób ich utrzymywania przez właściwego miejscowo komendanta oddziału Straży Granicznej, uwzględniając konieczność należytego oznaczenia obszaru objętego zakazem, o którym mowa w art. 27a ust. 1.
Art. 27c. Ogłoszenie informacji o wprowadzeniu zakazu
Informację o wprowadzeniu zakazu, o którym mowa w art. 27a ust. 1, ogłasza się w sposób zwyczajowo przyjęty na obszarze objętym tym zakazem oraz zamieszcza się na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej właściwego miejscowo urzędu wojewódzkiego oraz urzędu miasta Świnoujście.
1. Każdy, a w szczególności SSO, CSO i PFSO, ma obowiązek zastosowania się do poleceń i instrukcji dotyczących ochrony żeglugi i portów, wydanych przez organy administracji morskiej.
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób przekazywania i obiegu informacji w zakresie ochrony żeglugi i portów, mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa teleinformatycznego przetwarzanych i przekazywanych informacji oraz ochronę informacji niejawnych.
Pełna treść aktu: o ochronie żeglugi i portów morskich.