Art. 119a. Naruszenie przepisów o prowadzeniu księgi ewidencyjnej zabytków przyjętych lub oferowanych do zbycia

Kto wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie prowadzi księgi ewidencyjnej albo prowadzi ją w sposób nierzetelny lub niezgodny z prawdą, podlega karze grzywny.

Komentarz do Art. 119a.

Przepis określa odpowiedzialność za niewykonanie obowiązku związanego z prowadzeniem księgi ewidencyjnej. Odpowiedzialność ponosi osoba, na której taki obowiązek ciąży, jeżeli nie prowadzi księgi albo prowadzi ją w sposób wadliwy. Przepis wskazuje trzy formy naruszenia:

całkowity brak prowadzenia księgi ewidencyjnej,
prowadzenie jej w sposób nierzetelny,
prowadzenie jej w sposób niezgodny z prawdą.

Każda z tych sytuacji została potraktowana jako samodzielna podstawa zastosowania sankcji. Oznacza to, że naruszenie może polegać zarówno na całkowitym zaniechaniu prowadzenia księgi, jak i na prowadzeniu jej, lecz z uchybieniami dotyczącymi rzetelności albo zgodności zawartych w niej informacji z prawdą. Przepis nie ogranicza odpowiedzialności wyłącznie do przypadku, w którym księga nie istnieje, lecz obejmuje także nieprawidłowe wykonywanie obowiązku.

Warunkiem zastosowania przepisu jest działanie „wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi”. Odpowiedzialność dotyczy więc osoby, która była zobowiązana do prowadzenia księgi ewidencyjnej. Skutkiem stwierdzenia jednego z opisanych naruszeń jest kara grzywny. Przepis nie przewiduje w tym miejscu innych rodzajów kar ani nie różnicuje sankcji w zależności od tego, czy chodzi o brak księgi, jej nierzetelność czy niezgodność z prawdą. Jego praktyczne znaczenie polega na zabezpieczeniu prawidłowego prowadzenia ewidencji przez zagrożenie grzywną za każde z wymienionych uchybień.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 1292.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 118.Art. 120.