Art. 50. Utrata mocy dotychczasowych ustaw

Traci moc:

1) ustawa z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. poz. 85, z późn. zm.);

2) ustawa z dnia 28 czerwca 1995 r. o zaspokajaniu ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych niektórych świadczeń przysługujących emerytom i rencistom (Dz. U. poz. 436 oraz z 1996 r. poz. 267).

Komentarz do Art. 50.

Art. 50 określa, które wcześniejsze akty prawne tracą moc w związku z regulacją dotyczącą ochrony roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Przepis ma charakter uchylający, ponieważ nie opisuje zasad wypłaty świadczeń ani uprawnień pracowników, lecz wskazuje akty, które przestają obowiązywać.

Utrata mocy obejmuje dwa akty:

ustawę o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy,
ustawę o zaspokajaniu ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych niektórych świadczeń przysługujących emerytom i rencistom.

Przepis wymienia te ustawy indywidualnie, dzięki czemu jednoznacznie wskazuje zakres uchylenia. Obejmuje on zarówno regulację dotyczącą ochrony roszczeń pracowniczych, jak i odrębną regulację dotyczącą świadczeń dla emerytów i rencistów finansowanych ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Znaczenie praktyczne art. 50 polega na formalnym usunięciu wskazanych ustaw z obowiązującego porządku prawnego. Od chwili utraty ich mocy nie stanowią one obowiązującej podstawy prawnej dla spraw objętych ich zakresem. Przepis porządkuje zatem relację między dotychczasowymi regulacjami a ustawą, w której został zamieszczony, zamykając obowiązywanie dwóch wcześniej funkcjonujących ustaw.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2006 r. poz. 1121.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

pracodawca

pracownicy

Art. 48.Art. 51.