Art. 26. Kredyty i pożyczki na zaspokojenie roszczeń

Dysponent Funduszu może, za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zaciągać kredyty i pożyczki na zaspokajanie roszczeń, o których mowa w art. 12.

Komentarz do Art. 26.

Przepis określa sposób pozyskiwania dodatkowych środków przez Fundusz na zaspokajanie roszczeń wskazanych w art. 12. Uprawnienie to przysługuje dysponentowi Funduszu, jednak nie ma charakteru samodzielnego ani bezwarunkowego. Dysponent może zaciągać kredyty i pożyczki wyłącznie za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Kluczowe znaczenie ma użycie słowa „może”. Oznacza ono, że przepis przyznaje dysponentowi możliwość korzystania z kredytów i pożyczek, ale nie nakłada obowiązku ich zaciągania. Jednocześnie zgoda ministra jest wymagana przed podjęciem takiego działania. Stanowi więc warunek skorzystania z przewidzianego w przepisie instrumentu finansowania.

Przepis wskazuje także konkretny cel kredytów i pożyczek. Mogą one służyć wyłącznie zaspokajaniu roszczeń, o których mowa w art. 12. Nie ustanawia zatem ogólnego upoważnienia do zaciągania zobowiązań na dowolne potrzeby Funduszu, lecz wiąże je z realizacją określonego zadania. W praktyce regulacja tworzy możliwość pozyskania środków przeznaczonych na zaspokojenie tych roszczeń, przy zachowaniu kontroli ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Połączenie kompetencji dysponenta z wymogiem zgody ministra oznacza, że decyzja o wykorzystaniu kredytu lub pożyczki wymaga współdziałania obu podmiotów.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2006 r. poz. 1121.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 25.Art. 26a.