Art. 13. Zakaz ponownego zaspokajania tych samych roszczeń

W przypadku ponownego zaistnienia niewypłacalności, o której mowa w art. 3–6 i art. 8, w odniesieniu do danego pracodawcy przepisy dotyczące zaspokajania roszczeń ze środków Funduszu nie mogą mieć powtórnie zastosowania do tych samych pracowników w zakresie takich samych roszczeń.

Komentarz do Art. 13.

Przepis ustanawia ograniczenie ponownego korzystania ze środków Funduszu w razie powtórnego wystąpienia niewypłacalności tego samego pracodawcy. Chodzi o niewypłacalność określoną w art. 3-6 oraz w art. 8. Jeżeli taka sytuacja zaistnieje ponownie, przepisy dotyczące zaspokajania roszczeń ze środków Funduszu nie mogą być ponownie zastosowane łącznie wobec tych samych pracowników i w odniesieniu do takich samych roszczeń.

Znaczenie przepisu opiera się na trzech elementach:

ponownym zaistnieniu niewypłacalności danego pracodawcy, w jednym z przypadków wskazanych w art. 3-6 lub art. 8,
tożsamości pracowników, których dotyczą roszczenia,
tożsamości roszczeń, których zaspokojenie miałoby nastąpić ze środków Funduszu.

Ograniczenie nie zostało ujęte ogólnie jako zakaz odnoszący się do wszystkich pracowników lub wszystkich roszczeń związanych z ponowną niewypłacalnością. Dotyczy ono ponownego zastosowania przepisów wobec tych samych pracowników, w zakresie takich samych roszczeń. Praktycznie oznacza to, że ponowne wystąpienie niewypłacalności nie otwiera po raz kolejny możliwości zastosowania tych przepisów w identycznym układzie podmiotowym i przedmiotowym. Przepis wyznacza więc granicę powtarzania mechanizmu zaspokajania roszczeń z Funduszu, wiążąc ją jednocześnie z konkretnym pracodawcą, określonymi pracownikami oraz tym samym rodzajem roszczeń.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2006 r. poz. 1121.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

pracodawca

pracownicy

Art. 12a.Art. 14.