Art. 1. Zasady, zakres i tryb ochrony roszczeń pracowniczych

Ustawa reguluje zasady, zakres i tryb ochrony roszczeń pracowniczych w razie niemożności ich zaspokojenia z powodu niewypłacalności pracodawcy.

Komentarz do Art. 1.

Przepis określa przedmiot całej ustawy, którym jest ochrona roszczeń pracowniczych w sytuacji, gdy pracodawca nie może ich zaspokoić z powodu swojej niewypłacalności. Oznacza to, że regulacja koncentruje się na roszczeniach wynikających ze stosunku pracy oraz na szczególnych zasadach postępowania w razie problemów z ich realizacją po stronie pracodawcy.

Zakres przepisu wyznaczają trzy elementy: zasady, zakres i tryb ochrony. Zasady wskazują ogólne reguły, według których ochrona ma funkcjonować. Zakres określa, jakich roszczeń pracowniczych i jakiej sytuacji pracodawcy dotyczy ustawa. Tryb odnosi się do sposobu uruchomienia oraz przeprowadzenia działań związanych z ochroną tych roszczeń. Sam przepis nie opisuje jednak szczegółowych procedur ani nie wskazuje konkretnych świadczeń lub organów właściwych w poszczególnych sprawach.

Warunkiem zastosowania regulacji jest łączne wystąpienie dwóch okoliczności, niemożności zaspokojenia roszczeń pracowniczych oraz niewypłacalności pracodawcy, która powoduje tę niemożność. Przepis wyznacza więc sytuację, w której ochrona przewidziana w ustawie znajduje zastosowanie, i odróżnia ją od zwykłego opóźnienia lub niewykonania obowiązku, bez wskazania związku z niewypłacalnością.

W praktyce art. 1 pełni funkcję przepisu określającego cel i granice ustawy. Pozwala ustalić, że jej regulacje służą ochronie roszczeń pracowniczych w związku z niewypłacalnością pracodawcy, a dalsze przepisy powinny rozwijać wskazane zasady, zakres i tryb tej ochrony.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2006 r. poz. 1121.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

pracodawca

pracownicy

Art. 2.