Art. 81. Uznanie terenu za park gminny

Teren położony poza obrębem miast i wsi o zwartej zabudowie, pokryty drzewostanem i nieobjęty ochroną na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, rada gminy może uznać za park gminny, jeżeli stanowi własność gminy, a jeżeli stanowi własność innego podmiotu – za zgodą właściciela.

Komentarz do Art. 81.

Przepis określa, kiedy rada gminy może uznać określony teren za park gminny. Chodzi o teren położony poza obrębem miast i wsi o zwartej zabudowie, który jest pokryty drzewostanem i nie jest objęty ochroną na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Są to podstawowe cechy obszaru, który może zostać objęty przewidzianą w przepisie formą uznania.

Dodatkowym warunkiem jest kwestia własności terenu. Jeżeli teren stanowi własność gminy, rada gminy może uznać go za park gminny bez wskazania dodatkowej zgody. Jeżeli natomiast należy do innego podmiotu, takie uznanie jest możliwe wyłącznie za zgodą właściciela. Zgoda ta odnosi się do właściciela terenu, a nie do samego faktu jego położenia lub pokrycia drzewostanem.

Przepis nie nakazuje utworzenia parku gminnego, lecz przyznaje radzie gminy możliwość dokonania takiego uznania. Oznacza to, że spełnienie opisanych warunków nie powoduje automatycznej zmiany statusu terenu. W praktyce regulacja wyznacza zamknięty zestaw przesłanek dotyczących położenia, charakteru, ochrony zabytkowej i własności obszaru. Nie określa natomiast w tym miejscu dalszych zasad funkcjonowania parku gminnego ani sposobu korzystania z niego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 880.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 80.Art. 83.