Art. 43. Zespoły przyrodniczo-krajobrazowe

Zespołami przyrodniczo-krajobrazowymi są fragmenty krajobrazu naturalnego i kulturowego zasługujące na ochronę ze względu na ich walory widokowe lub estetyczne.

Komentarz do Art. 43.

Przepis określa, czym są zespoły przyrodniczo-krajobrazowe. Jest to forma obejmująca fragmenty krajobrazu naturalnego i kulturowego, a więc wyodrębnione części przestrzeni, w których mogą współwystępować elementy przyrody oraz ślady działalności człowieka. Nie chodzi zatem wyłącznie o obszary o charakterze naturalnym. Również krajobraz ukształtowany lub wzbogacony przez kulturę może zostać uznany za zespół przyrodniczo-krajobrazowy.

Podstawą ochrony są walory danego fragmentu krajobrazu. Przepis wskazuje dwa ich rodzaje: walory widokowe oraz walory estetyczne. Wystarczające jest wystąpienie jednego z nich, ponieważ zostały połączone słowem „lub”. Walory widokowe odnoszą się do tego, jak dany krajobraz prezentuje się jako widok lub kompozycja przestrzenna, natomiast walory estetyczne dotyczą jego cech wpływających na odbiór jako harmonijnego, atrakcyjnego lub wartościowego pod względem wyglądu. Są to objaśnienia znaczenia użytych pojęć, a nie dodatkowe przesłanki wskazane w przepisie.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu, jakie miejsca mogą być objęte ochroną jako zespoły przyrodniczo-krajobrazowe. Ocenie podlega jednocześnie charakter krajobrazu, jego fragmentaryczny zakres oraz występowanie walorów widokowych lub estetycznych. Przepis wyznacza więc podstawowe kryterium rozpoznania tej formy ochrony, nie określając w tym miejscu szczegółowych zasad jej ustanawiania ani konkretnych ograniczeń dotyczących korzystania z takiego obszaru.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 880.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 42.Art. 44.