Art. 130a. Wypalanie roślinności na gruntach i terenach

1. Kto usuwa roślinność przez wypalanie z gruntów rolnych, obszarów kolejowych, pasów przydrożnych, trzcinowisk lub szuwarów, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny do 30 000 złotych.

2. W razie ukarania za wykroczenie można orzec obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego.

Komentarz do Art. 130a.

Przepis określa odpowiedzialność za usuwanie roślinności przez wypalanie na wskazanych rodzajach gruntów i terenów. Zakaz obejmuje wypalanie roślinności z gruntów rolnych, obszarów kolejowych, pasów przydrożnych, trzcinowisk oraz szuwarów. Odpowiedzialność ponosi „kto” podejmuje takie działanie, niezależnie od tego, na którym z wymienionych obszarów do niego dochodzi.

Zgodnie z ust. 1 czyn ten jest wykroczeniem zagrożonym trzema rodzajami kar: aresztem, ograniczeniem wolności albo grzywną do 30 000 złotych. Przepis przewiduje więc alternatywny katalog sankcji, a grzywna ma określoną maksymalną wysokość. Wskazanie konkretnych miejsc i rodzajów roślinności wyznacza zakres zastosowania regulacji, nie obejmuje ona dowolnego usuwania roślinności, lecz takie, które następuje przez wypalanie i dotyczy terenów wymienionych w przepisie.

Ust. 2 przewiduje dodatkową możliwość związaną z ukaraniem za wykroczenie. W takim przypadku można orzec obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego. Oznacza to, że następstwem wypalania może być nie tylko jedna z kar wymienionych w ust. 1, lecz także obowiązek odtworzenia stanu sprzed zdarzenia. Zastosowanie tego obowiązku nie jest określone jako automatyczne, ponieważ przepis posługuje się sformułowaniem „można orzec”. Praktyczne znaczenie regulacji polega zatem na połączeniu odpowiedzialności karnej za samo wypalanie z możliwością usunięcia jego skutków przez przywrócenie wcześniejszego stanu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 880.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 130.Art. 131.