Art. 124. Zakaz wypalania łąk, pastwisk i nieużytków

1. Zabrania się wypalania łąk, pastwisk, nieużytków, rowów, pasów przydrożnych, szlaków kolejowych oraz trzcinowisk i szuwarów.

2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy działań ochrony czynnej wynikających z:

1) zadań ochronnych lub planu ochrony dla parku narodowego lub rezerwatu przyrody;

2) planu zadań ochronnych lub planu ochrony dla obszaru Natura 2000.

Komentarz do Art. 124.

Przepis ustanawia zakaz wypalania określonych terenów i roślinności. Obejmuje on łąki, pastwiska, nieużytki, rowy, pasy przydrożne, szlaki kolejowe, a także trzcinowiska i szuwary. Zakaz ma zastosowanie niezależnie od tego, czy wypalanie dotyczy całego wskazanego obszaru, czy tylko jego części, ponieważ przepis nie wprowadza w tym zakresie dodatkowego rozróżnienia.

Wyjątek od zakazu dotyczy działań ochrony czynnej. Nie obejmuje on jednak wszystkich działań podejmowanych pod takim określeniem, lecz tylko te, które wynikają z dokumentów lub zadań wskazanych w ust. 2. Są to, po pierwsze, zadania ochronne albo plan ochrony dla parku narodowego lub rezerwatu przyrody. Po drugie, plan zadań ochronnych albo plan ochrony dla obszaru Natura 2000.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że samo powołanie się na ochronę przyrody nie wystarcza do odstąpienia od zakazu. Działanie musi mieć charakter ochrony czynnej i wynikać z jednego z wymienionych dokumentów albo zadań. Poza tym wyraźnie określonym wyjątkiem wypalanie wskazanych terenów i roślinności jest zabronione. Przepis rozdziela więc powszechny zakaz od ściśle wskazanej sytuacji, w której takie działanie może być elementem realizacji ochrony na obszarach objętych odpowiednimi zadaniami lub planami.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 880.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 123.Art. 125.