Art. 110a. Użycie środków przymusu i broni palnej

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia i wykorzystania, z wyjątkiem działań podejmowanych w celu umyślnego płoszenia osobników niedźwiedzia brunatnego, wilka lub żubra na podstawie art. 56 ust. 4e, odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

Komentarz do Art. 110a.

Przepis określa zasady postępowania przy użyciu i wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego oraz broni palnej, a także przy dokumentowaniu takich działań. W tym zakresie ustanawia odesłanie do zasad określonych w ustawie o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej. Oznacza to, że przepis nie opisuje samodzielnie przesłanek, sposobu użycia ani wymaganej dokumentacji, lecz wskazuje regulację, według której te kwestie mają być rozpatrywane.

Zakres przepisu obejmuje dwa powiązane elementy: samo użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia lub wykorzystania. Odesłanie dotyczy obu tych obszarów, dlatego dokumentowanie nie jest pozostawione poza przyjętym sposobem regulacji.

Ustawa przewiduje jednak wyłączenie dotyczące działań podejmowanych w celu umyślnego płoszenia osobników niedźwiedzia brunatnego, wilka lub żubra. Wyłączenie to odnosi się do działań podejmowanych na podstawie art. 56 ust. 4e. W konsekwencji komentowany przepis ustanawia zasadę odesłania do wskazanej ustawy, ale jednocześnie zaznacza, że nie obejmuje ona działań należących do tego szczególnego zakresu. Znaczenie praktyczne przepisu polega więc na wyznaczeniu podstawowego reżimu postępowania oraz wskazaniu wyraźnego wyjątku związanego z umyślnym płoszeniem wymienionych osobników.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 880.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 110.Art. 111.