Art. 109. Stosowanie środków przymusu bezpośredniego przez Straż Parku

W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–3, 8 i 10–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2025 r. poz. 555 i 820), funkcjonariusz Straży Parku może użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.

Komentarz do Art. 109.

Przepis określa, kiedy funkcjonariusz Straży Parku może sięgnąć po środki przymusu bezpośredniego oraz jaki zakres tych środków obejmuje jego uprawnienie. Nie ustanawia ono samodzielnie wszystkich przesłanek zastosowania przymusu, lecz odsyła do przypadków wskazanych w art. 11 pkt 1-3, 8 i 10-14 ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej. Oznacza to, że uprawnienie funkcjonariusza jest powiązane z wystąpieniem jednej z wymienionych tam sytuacji.

Przepis wskazuje również konkretny katalog środków, które mogą zostać użyte albo wykorzystane. Odesłanie obejmuje art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 7, 9, pkt 12 lit. a oraz pkt 13 tej ustawy. Zakres uprawnienia nie obejmuje więc wszystkich środków wymienionych w art. 12 ust. 1, lecz tylko te jednostki redakcyjne, które zostały wyraźnie wskazane.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu dwóch elementów: określonych przypadków zastosowania oraz zamkniętego wskazania środków. Funkcjonariusz może działać wyłącznie w ramach obu tych odwołań. Przepis przewiduje przy tym dwie formy działania, użycie środków przymusu bezpośredniego albo ich wykorzystanie, pozostawiając ich zakres określony przez wskazane przepisy ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 880.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 108a.Art. 110.