Art. 1. Zakres przedmiotowy ustawy o ochronie przyrody

Ustawa określa cele, zasady i formy ochrony przyrody żywej i nieożywionej oraz krajobrazu.

Komentarz do Art. 1.

Przepis wyznacza ogólny zakres przedmiotowy ustawy o ochronie przyrody. Wskazuje, że regulacja obejmuje trzy podstawowe elementy: cele ochrony przyrody, zasady ochrony przyrody oraz formy ochrony przyrody. Odnosi się przy tym do przyrody rozumianej szeroko, ponieważ obejmuje zarówno jej składniki żywe, jak i nieożywione, a także krajobraz.

Znaczenie tego przepisu polega na określeniu, czego dotyczy cała ustawa. Nie ustanawia on pojedynczego zakazu, nakazu ani konkretnej procedury, lecz wskazuje obszary, które mają być uregulowane w dalszych przepisach. Rozróżnienie celów, zasad i form ochrony pokazuje trzy różne aspekty regulacji. Cele określają, czemu ma służyć ochrona, zasady wyznaczają jej podstawowe założenia, natomiast formy wskazują sposób, w jaki ochrona przyrody i krajobrazu jest ujmowana w ustawie.

Przepis obejmuje nie tylko elementy przyrody żywej, lecz również przyrodę nieożywioną oraz krajobraz. Zakres ustawy nie ogranicza się więc do jednego rodzaju przedmiotów ochrony. W praktyce art. 1 pełni funkcję przepisu otwierającego i porządkującego: pozwala odczytywać kolejne regulacje przez pryzmat ich związku z celami, zasadami lub formami ochrony przyrody żywej, nieożywionej albo krajobrazu. Art. 1 stanowi zatem syntetyczne wskazanie tematyki całej ustawy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 880.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.