Art. 4a. Wynagrodzenie należne osobie wykonującej czynności na podstawie umowy z hodowcą

Osoba, która wyhodowała albo odkryła i wyprowadziła odmianę w ramach umowy o pracę albo na podstawie innej umowy zawartej z hodowcą, ma prawo do wynagrodzenia za wszelkie zarobkowe korzystanie z odmiany, chyba że umowa zawarta z hodowcą stanowi inaczej.

Komentarz do Art. 4a.

Przepis określa prawo do wynagrodzenia osoby, która wyhodowała albo odkryła i wyprowadziła odmianę w związku z umową zawartą z hodowcą. Chodzi o dwa rodzaje podstawy współpracy: umowę o pracę albo inną umowę zawartą z hodowcą. Uprawnienie przysługuje więc osobie, której działania doprowadziły do powstania odmiany lub jej wyprowadzenia, jeżeli działania te były wykonywane w ramach jednej z tych umów.

Zakres wynagrodzenia został określony szeroko. Obejmuje ono wszelkie zarobkowe korzystanie z odmiany, a więc korzystanie z niej nastawione na osiąganie korzyści majątkowych. Przepis nie uzależnia prawa do wynagrodzenia od wskazania konkretnego sposobu takiego korzystania ani od tego, kto bezpośrednio uzyskuje z niego korzyść. Istotne jest to, że korzystanie z odmiany ma charakter zarobkowy.

Reguła ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Końcowa część przepisu przewiduje, że umowa zawarta z hodowcą może stanowić inaczej. Oznacza to, że treść umowy ma znaczenie dla istnienia, zakresu lub sposobu realizacji prawa do wynagrodzenia. Jeżeli umowa nie wprowadza odmiennego rozwiązania, osobie, która wyhodowała albo odkryła i wyprowadziła odmianę w opisanych warunkach, przysługuje wynagrodzenie za zarobkowe korzystanie z niej. Praktyczne znaczenie przepisu polega na połączeniu ustawowego uprawnienia do wynagrodzenia z możliwością odmiennego uregulowania tej kwestii w umowie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2021 r. poz. 213.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 4.Art. 5.