Art. 1. Zakres regulacji ochrony prawnej odmian roślin

Ustawa reguluje sprawy ochrony prawnej odmian roślin, a w szczególności:

1) tryb oraz sposób przyznawania i pozbawiania prawa do ochrony wyhodowanej albo odkrytej i wyprowadzonej przez hodowcę odmiany, a także zarobkowego korzystania z niej;

2) zakres ochrony tego prawa.

Komentarz do Art. 1.

Przepis określa przedmiot całej ustawy: jest nim ochrona prawna odmian roślin. Wskazuje również dwa podstawowe obszary, które zostały w niej uregulowane. Pierwszy dotyczy prawa do ochrony odmiany wyhodowanej albo odkrytej i wyprowadzonej przez hodowcę. Ustawa obejmuje zarówno tryb, jak i sposób przyznawania tego prawa, a także jego pozbawiania. Oznacza to, że regulacja odnosi się do całego wskazanego w przepisie postępowania związanego z uzyskaniem i utratą ochrony.

W tym samym obszarze mieści się także zarobkowe korzystanie z odmiany. Przepis nie rozwija tego pojęcia, ale wyraźnie wskazuje, że sposób korzystania z odmiany w celach zarobkowych należy do spraw objętych ustawą. Drugim głównym elementem jest zakres ochrony prawa. Ustawa nie ogranicza się więc do określenia, komu i w jaki sposób może zostać przyznane prawo ochrony, lecz obejmuje również ustalenie granic tej ochrony.

Znaczenie art. 1 polega na wyznaczeniu ram przedmiotowych ustawy. Z przepisu wynika, że koncentruje się ona na ochronie konkretnej odmiany, która została wyhodowana albo odkryta i wyprowadzona przez hodowcę, na statusie prawa do jej ochrony oraz na zarobkowym korzystaniu z takiej odmiany. Przepis pełni zatem funkcję ogólnego wskazania zakresu regulacji, a szczegółowe zasady dotyczące wymienionych spraw wynikają z dalszych przepisów ustawy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2003 r. poz. 1300.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.