Art. 50. Naruszenie dobra osobistego przez pracownika ochrony

Pracownik ochrony, który przy wykonywaniu zadań przekroczył upoważnienia lub nie dopełnił obowiązku, naruszając w ten sposób dobro osobiste człowieka, podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

Komentarz do Art. 50.

Przepis określa odpowiedzialność pracownika ochrony za naruszenie dobra osobistego człowieka w związku z wykonywaniem zadań. Odpowiedzialność powstaje wtedy, gdy wystąpią łącznie trzy elementy: sprawca jest pracownikiem ochrony, podczas wykonywania zadań przekroczy upoważnienia albo nie dopełni obowiązku, a jego działanie lub zaniechanie doprowadzi do naruszenia dobra osobistego człowieka.

Przepis obejmuje więc zarówno sytuacje, w których pracownik podejmuje czynności wykraczające poza przyznane mu uprawnienia, jak i przypadki niewykonania obowiązku związanego z realizacją zadań. Samo przekroczenie upoważnienia lub samo niedopełnienie obowiązku nie wystarcza jednak do zastosowania tej regulacji, ponieważ przepis wymaga także naruszenia dobra osobistego człowieka. Związek między zachowaniem pracownika a takim naruszeniem wynika z konstrukcji przepisu i stanowi element opisanej odpowiedzialności.

Przewidzianą sankcją jest kara pozbawienia wolności do lat 5. Sformułowanie „do lat 5” wskazuje górną granicę kary, a nie jej stały wymiar. Ostateczna kara może być zatem niższa, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, jednak sam przepis nie określa dodatkowych kryteriów jej wymiaru. Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że wyznacza ona karną konsekwencję naruszenia dóbr osobistych przez pracownika ochrony, jeżeli naruszenie nastąpiło w związku z przekroczeniem upoważnień lub niewykonaniem obowiązku. Warunkiem zastosowania przepisu pozostaje ustalenie wszystkich wskazanych w nim okoliczności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 740.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 49.Art. 50a.