Art. 99b. Wszczęcie postępowania w sprawie niedozwolonych postanowień

1. Stroną postępowania jest każdy, wobec kogo zostało wszczęte postępowanie w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.

2. Prezes Urzędu wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone i zawiadamia o tym strony.

3. Nie wydaje się postanowienia, o którym mowa w ust. 2, w zakresie tożsamym z zarzutami zawartymi w pozwie przeciwko temu samemu przedsiębiorcy w związku ze stosowaniem przez niego we wzorcach umów zawieranych z konsumentami tego samego postanowienia umownego złożonym w postępowaniu grupowym przez podmiot upoważniony w sprawach o stwierdzenie stosowania praktyk naruszających ogólne interesy konsumentów, o którym mowa w art. 1a ust. 1, 3 albo 5 ustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym.

Komentarz do Art. 99b.

Przepis określa podstawowe zasady wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone. Wskazuje, kto jest stroną takiego postępowania, jakie czynności podejmuje Prezes Urzędu oraz kiedy nie wydaje się postanowienia o jego wszczęciu.

Zgodnie z ust. 1 stroną postępowania jest każdy, wobec kogo zostało ono wszczęte. Chodzi więc o podmiot, którego dotyczą czynności podejmowane w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone. Ustęp 2 stanowi, że Prezes Urzędu wszczyna postępowanie w drodze postanowienia, a następnie zawiadamia o tym strony. Przepis wyraźnie łączy zatem formalne rozpoczęcie postępowania z wydaniem tego postanowienia oraz obowiązkiem poinformowania stron.

Ustęp 3 wprowadza ograniczenie dotyczące sytuacji, w której wobec tego samego przedsiębiorcy złożono w postępowaniu grupowym pozew obejmujący te same zarzuty. Postanowienia o wszczęciu postępowania nie wydaje się w zakresie tożsamym z zarzutami zawartymi w takim pozwie, jeżeli dotyczą one stosowania przez tego przedsiębiorcę, we wzorcach umów zawieranych z konsumentami, tego samego postanowienia umownego. Ograniczenie odnosi się do pozwu złożonego przez podmiot upoważniony w sprawach o stwierdzenie stosowania praktyk naruszających ogólne interesy konsumentów, o którym mowa w art. 1a ust. 1, 3 albo 5 ustawy wskazanej w przepisie.

W praktyce regulacja wyznacza formalny początek postępowania, sposób zawiadomienia stron oraz zakres sytuacji, w których nie wszczyna się odrębnego postępowania dotyczącego zarzutów już objętych postępowaniem grupowym.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2007 r. poz. 331.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 99a.Art. 99c.