Art. 23a. Zakaz niedozwolonych postanowień we wzorcach umów konsumenckich

Zakazane jest stosowanie we wzorcach umów zawieranych z konsumentami niedozwolonych postanowień umownych, o których mowa w art. 385 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.

Komentarz do Art. 23a.

Przepis ustanawia zakaz stosowania we wzorcach umów zawieranych z konsumentami niedozwolonych postanowień umownych. Chodzi o postanowienia, o których mowa w art. 385 § 1 Kodeksu cywilnego. Regulacja wskazuje więc jednocześnie adresatów zakazu, rodzaj dokumentów, których on dotyczy, oraz kategorię postanowień objętych ograniczeniem.

Zakres podmiotowy obejmuje umowy zawierane z konsumentami. Zakaz odnosi się zatem do wzorców umów przeznaczonych do wykorzystywania w relacjach z tą grupą kontrahentów. Zakres przedmiotowy obejmuje niedozwolone postanowienia umowne, a ich identyfikacja następuje przez odesłanie do art. 385 § 1 Kodeksu cywilnego. Przepis nie przedstawia własnego katalogu takich postanowień, lecz odwołuje się do wskazanej regulacji.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyznaczeniu granicy treści wzorców umów stosowanych wobec konsumentów. Samo umieszczenie niedozwolonego postanowienia w takim wzorcu zostało objęte zakazem. Przy ocenie treści wzorca konieczne jest więc ustalenie, czy dane postanowienie należy do kategorii wskazanej w art. 385 § 1 Kodeksu cywilnego. Regulacja łączy ochronę konsumenta z kontrolą treści wzorców umownych, zanim zostaną one wykorzystane przy zawieraniu umów.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2007 r. poz. 331.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

konsumenci

Art. 23.Art. 23b.