Art. 34. Eksploatacja gruntów z zabytkami archeologicznymi

W stosunku do gruntów, na których znajdują się zabytki archeologiczne, wojewódzki konserwator zabytków może określić, w drodze decyzji, zakres i sposób eksploatacji takich gruntów.

Komentarz do Art. 34.

Przepis określa szczególną zasadę dotyczącą gruntów, na których znajdują się zabytki archeologiczne. W takim przypadku wojewódzki konserwator zabytków może, w drodze decyzji, ustalić zarówno zakres, jak i sposób eksploatacji tych gruntów. Oznacza to, że przepis przyznaje temu organowi kompetencję do określenia, w jakim zakresie grunty mogą być eksploatowane oraz w jaki sposób ma się to odbywać.

Zastosowanie przepisu jest uzależnione od wystąpienia konkretnej przesłanki, czyli obecności zabytków archeologicznych na gruntach. Nie obejmuje on wszystkich gruntów, lecz wyłącznie te, na których takie zabytki się znajdują. Uprawnienie konserwatora ma charakter fakultatywny, ponieważ ustawodawca posługuje się zwrotem „może określić”. Samo występowanie zabytku archeologicznego nie oznacza więc, że w każdym przypadku zakres i sposób eksploatacji zostaną określone, ale stwarza podstawę do wydania takiej decyzji.

Decyzja może dotyczyć dwóch odrębnych elementów. Pierwszym jest zakres eksploatacji, a więc jej dopuszczalny wymiar, drugim sposób eksploatacji, czyli forma jej prowadzenia. Oba elementy mogą zostać uregulowane łącznie w jednym rozstrzygnięciu. Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że eksploatacja gruntów objętych jego zakresem może zostać poddana indywidualnym ustaleniom wojewódzkiego konserwatora zabytków, dokonanym w drodze decyzji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 82.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 33.Art. 35.