Art. 34. Eksploatacja gruntów z zabytkami archeologicznymi

W stosunku do gruntów, na których znajdują się zabytki archeologiczne, wojewódzki konserwator zabytków może określić, w drodze decyzji, zakres i sposób eksploatacji takich gruntów.

Komentarz do Art. 34.

Przepis reguluje zasady eksploatacji gruntów, na których znajdują się zabytki archeologiczne. Jego zastosowanie zależy więc od wystąpienia konkretnej przesłanki, czyli obecności takiego zabytku na danym gruncie. Nie obejmuje on wprost wszystkich gruntów, lecz odnosi się do tych, które mają wskazaną cechę.

Uprawnienie do działania przyznano wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków. Organ ten może, a więc nie musi, określić sposób korzystania z takich gruntów. Zakres jego rozstrzygnięcia może dotyczyć dwóch elementów: zakresu eksploatacji oraz sposobu eksploatacji. Oznacza to możliwość ustalenia zarówno tego, w jakim zakresie grunt może być eksploatowany, jak i tego, w jaki sposób eksploatacja ma się odbywać.

Rozstrzygnięcie następuje w drodze decyzji. Przepis wskazuje zatem nie tylko organ właściwy do podjęcia działania i przedmiot tego działania, lecz także formę, w jakiej powinno ono nastąpić. Decyzja może konkretyzować zasady eksploatacji określonego gruntu, jeżeli znajdują się na nim zabytki archeologiczne. Ma to praktyczne znaczenie dla sposobu prowadzenia działalności na takim terenie, ponieważ ustalenia dotyczące zakresu i sposobu eksploatacji wynikają z indywidualnego rozstrzygnięcia właściwego organu. ติดต่อฝ่ายขาย

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1995 r. poz. 78.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 33.Art. 35.