Art. 20. Rozróżnianie danych opartych na faktach i ocenach

Przy przetwarzaniu danych osobowych administrator zapewnia rozróżnienie, o ile jest ono możliwe lub nie jest dalece utrudnione, na dane osobowe mające swoje źródło w faktach i dane osobowe mające swoje źródło w indywidualnych ocenach.

Komentarz do Art. 20.

Przepis określa sposób porządkowania danych osobowych podczas ich przetwarzania. Administrator ma zapewnić rozróżnienie między danymi, które mają swoje źródło w faktach, a danymi będącymi wynikiem indywidualnych ocen. Chodzi więc o wskazanie, czy dana informacja odnosi się do faktu, czy stanowi czyjąś ocenę, wniosek albo osąd.

Obowiązek ten nie ma charakteru bezwzględnego. Rozróżnienie należy zapewnić wtedy, gdy jest możliwe albo gdy jego dokonanie nie jest dalece utrudnione. Oznacza to, że przepis uwzględnia sytuacje, w których oddzielenie obu kategorii danych może być niemożliwe lub wyjątkowo trudne. Sam fakt wystąpienia takich trudności nie zmienia jednak tego, że podstawowym założeniem jest odróżnianie informacji faktycznych od ocen.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na potrzebie zachowania przejrzystości co do charakteru przetwarzanych informacji. Administrator powinien zatem organizować przetwarzanie danych w sposób pozwalający ustalić, które dane opierają się na faktach, a które wynikają z indywidualnej oceny, o ile można to zrobić bez dalece utrudnionych działań. Rozróżnienie to porządkuje informacje i ułatwia właściwe odczytanie ich treści, ponieważ dane o faktach oraz dane stanowiące oceny nie są przedstawiane jako jednolita kategoria. Przepis nie określa dodatkowych wymogów dotyczących sposobu technicznego wykonania tego rozróżnienia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2019 r. poz. 125.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 19.Art. 21.