Art. 39. Wstrzymanie biegu przedawnienia czynu objętego immunitetem

Przedawnienie w postępowaniu karnym czynu objętego immunitetem nie biegnie w okresie korzystania z immunitetu.

Komentarz do Art. 39.

Przepis określa wpływ korzystania z immunitetu na bieg przedawnienia w postępowaniu karnym. Dotyczy czynu objętego immunitetem, a więc sytuacji, w której immunitet odnosi się do konkretnego czynu będącego przedmiotem postępowania karnego.

Kluczową regułą jest to, że w okresie korzystania z immunitetu przedawnienie nie biegnie. Oznacza to, że czas trwania tego okresu nie jest uwzględniany jako czas, w którym upływa termin przedawnienia. Przepis wiąże skutek bezpośrednio z dwoma elementami: czynem objętym immunitetem oraz okresem korzystania z immunitetu. Nie ustanawia natomiast odrębnych zasad dotyczących długości tego okresu ani nie określa innych przesłanek zastosowania tej reguły.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że samo trwanie immunitetu nie prowadzi do upływu przedawnienia czynu objętego immunitetem. W konsekwencji okres korzystania z immunitetu pozostaje poza biegiem przedawnienia w postępowaniu karnym. Regulacja zabezpiecza więc przed uznaniem, że przedawnienie nastąpiło w czasie, gdy immunitet obejmował dany czyn. Dotyczy wyłącznie biegu przedawnienia i nie rozstrzyga innych kwestii związanych z immunitetem ani z samym postępowaniem karnym.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 1000.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 38.Art. 40.