Art. 31. Certyfikat akredytacyjny i jego elementy

1. Dokumentem potwierdzającym akredytację jest certyfikat akredytacyjny.

2. Certyfikat akredytacyjny zawiera co najmniej:

1) oznaczenie podmiotu akredytowanego i adres jego siedziby;

2) numer lub oznaczenie certyfikatu akredytacyjnego;

3) datę wydania i podpis Prezesa Urzędu albo osoby przez niego upoważnionej.

Komentarz do Art. 31.

Przepis określa, jaki dokument potwierdza akredytację oraz jakie informacje musi zawierać. Zgodnie z ust. 1 takim dokumentem jest certyfikat akredytacyjny. Oznacza to, że właśnie ten dokument służy do potwierdzenia faktu akredytacji, a nie dowolne inne pismo lub oznaczenie.

Ust. 2 wskazuje minimalny zakres treści certyfikatu. Sformułowanie „co najmniej” oznacza, że wymienione elementy muszą znaleźć się w każdym certyfikacie, ale przepis nie wyklucza zamieszczenia także dodatkowych informacji. Obowiązkowe są trzy grupy danych:

oznaczenie podmiotu akredytowanego oraz adres jego siedziby,
numer lub inne oznaczenie certyfikatu akredytacyjnego,
data wydania oraz podpis Prezesa Urzędu albo osoby przez niego upoważnionej.

Wymagane dane pozwalają powiązać certyfikat z konkretnym podmiotem, zidentyfikować sam dokument i ustalić, kiedy został wydany. Podpis Prezesa Urzędu lub osoby przez niego upoważnionej wskazuje natomiast, kto potwierdza wydanie certyfikatu. Przepis nie określa dodatkowych wymogów dotyczących formy dokumentu, okresu jego obowiązywania ani procedury wydania. Reguluje przede wszystkim sam dokument potwierdzający akredytację i jego podstawową zawartość. Z praktycznego punktu widzenia kompletność tych elementów ma znaczenie dla jednoznacznego odczytania, czego certyfikat dotyczy, kogo oznacza i kiedy został wydany.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2018 r. poz. 1000.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

dokumenty

akredytacja

Art. 30.Art. 32.