Art. 690. Przedawnienie czynów związanych z niestawieniem się

W sprawach o czyny określone w art. 681–689, jeżeli czyn polega na nieuczynieniu zadość obowiązkowi stawienia się do służby lub zgłoszenia do właściwego organu, przedawnienie ścigania i wyrokowania biegnie od chwili uczynienia zadość temu obowiązkowi lub od chwili, w której na sprawcy obowiązek przestał ciążyć.

Komentarz do Art. 690.

Przepis określa szczególną zasadę ustalania początku biegu przedawnienia ścigania i wyrokowania w sprawach o czyny wskazane w art. 681-689. Zasada ta ma zastosowanie tylko wtedy, gdy czyn polega na niewykonaniu obowiązku stawienia się do służby albo obowiązku zgłoszenia się do właściwego organu. Chodzi więc o sytuacje, w których sprawca nie realizuje nałożonego na niego obowiązku przez zaniechanie wymaganego stawiennictwa lub zgłoszenia.

Początek biegu przedawnienia nie jest w takim przypadku liczony od samego momentu niewykonania obowiązku. Ustawa wiąże go z późniejszym zdarzeniem. Może nim być chwila, w której sprawca uczynił zadość obowiązkowi, czyli stawił się do służby albo zgłosił się do właściwego organu. Jeżeli natomiast obowiązek przestał na nim ciążyć, bieg przedawnienia rozpoczyna się w chwili ustania tego obowiązku.

Reguła obejmuje zarówno przedawnienie ścigania, jak i przedawnienie wyrokowania. Oznacza to, że dla obu tych kwestii przyjmuje się ten sam moment początkowy, określony przez wykonanie obowiązku albo ustanie obowiązku. Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że czas, w którym obowiązek nadal ciąży na sprawcy i nie został wykonany, nie rozpoczyna biegu przedawnienia według zwykłego momentu związanego z popełnieniem czynu. Decydujące znaczenie ma późniejsze wykonanie obowiązku lub ustanie podstawy, z której ten obowiązek wynika.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 655.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 689.Art. 691.