Art. 623. Zwolnienie od pracy i wliczanie okresu świadczeń osobistych

1. Pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od świadczenia pracy na czas niezbędny do wykonywania świadczenia osobistego.

2. Czas zwolnienia od świadczenia pracy z powodu wykonywania świadczenia osobistego wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych.

Komentarz do Art. 623.

Przepis określa wpływ wykonywania świadczenia osobistego na obowiązek pracownika wykonywania pracy oraz na bieg okresu pracy potrzebnego do uzyskania lub zachowania uprawnień pracowniczych. Jego podstawowym skutkiem jest obowiązek pracodawcy zwolnienia pracownika od świadczenia pracy przez czas niezbędny do wykonania świadczenia osobistego. Zwolnienie obejmuje więc okres konieczny do realizacji tego świadczenia, a nie dowolny czas ustalony niezależnie od jego trwania.

Regulacja ustanawia po stronie pracodawcy obowiązek, a po stronie pracownika uprawnienie do nieświadczenia pracy w czasie wykonywania świadczenia osobistego. Przepis nie uzależnia tego obowiązku od dodatkowych przesłanek wskazanych w jego treści. Kluczowe znaczenie ma sam fakt wykonywania świadczenia osobistego oraz to, że zwolnienie ma trwać przez czas niezbędny do jego wykonania.

Czas zwolnienia zachowuje znaczenie dla uprawnień pracowniczych. Zostaje on wliczony do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania takich uprawnień. Oznacza to, że sama nieobecność związana z wykonywaniem świadczenia osobistego nie przerywa tego okresu ani nie pomniejsza go w zakresie określonym w przepisie. W praktyce pracownik korzystający ze zwolnienia nie traci z tego powodu ciągłości okresu pracy istotnego dla nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych, a pracodawca powinien uwzględnić ten czas przy jego ustalaniu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2022 r. poz. 655.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 622.Art. 624.