Art. 86. Ograniczenie zaspokojenia wierzytelności banku-reprezentanta

Wierzytelności banku-reprezentanta wobec emitenta, w tym roszczenie o wynagrodzenia przewidziane w umowie o reprezentację, nie mogą zostać zaspokojone w stopniu wyższym niż ten, w którym następuje zaspokojenie wierzytelności obligatariuszy wobec emitenta.

Komentarz do Art. 86.

Przepis określa granicę zaspokojenia wierzytelności banku-reprezentanta wobec emitenta. Bank-reprezentant nie może uzyskać zaspokojenia swoich roszczeń w stopniu wyższym niż obligatariusze zaspokajają swoje wierzytelności wobec tego samego emitenta. Ograniczenie obejmuje wszystkie wierzytelności banku-reprezentanta, a więc nie tylko należności wynikające z innych podstaw, lecz także roszczenie o wynagrodzenie przewidziane w umowie o reprezentację.

Kluczowe znaczenie ma porównanie stopnia zaspokojenia. Jeżeli wierzytelności obligatariuszy wobec emitenta są zaspokajane tylko częściowo, wierzytelności banku-reprezentanta nie mogą zostać zaspokojone w większym zakresie. Bank-reprezentant nie może więc uzyskać pełnego zaspokojenia własnych należności w sytuacji, w której obligatariusze otrzymują jedynie część należnych im świadczeń. Zasada obejmuje również wynagrodzenie banku, mimo że wynika ono z umowy o reprezentację.

Przepis wiąże zakres zaspokojenia banku z zakresem zaspokojenia obligatariuszy, nie ustanawiając odrębnego, korzystniejszego poziomu dla banku-reprezentanta. W praktyce oznacza to, że przy rozliczaniu należności wobec emitenta trzeba uwzględnić zarówno roszczenia obligatariuszy, jak i wszystkie wierzytelności banku-reprezentanta, stosując wobec tych ostatnich wskazane ograniczenie. Dotyczy ono stopnia zaspokojenia, a nie samego istnienia wierzytelności banku.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 238.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 85.Art. 87.