Art. 61. Przerwy w obradach zgromadzenia obligatariuszy

1. Zgromadzenie obligatariuszy może obradować z przerwami. Zarządzenie przerwy wymaga zgody wszystkich obligatariuszy obecnych na zgromadzeniu.

2. Łączna długość przerw nie może przekroczyć 30 dni.

Komentarz do Art. 61.

Przepis reguluje możliwość czasowego przerwania obrad zgromadzenia obligatariuszy oraz określa warunki, na jakich taka przerwa może zostać zarządzona. Zgromadzenie nie musi więc odbywać się w sposób nieprzerwany, może zostać podzielone na kilka części, jeżeli spełnione są wymagania wskazane w przepisie.

Zarządzenie przerwy wymaga zgody wszystkich obligatariuszy obecnych na zgromadzeniu. Oznacza to, że przerwa nie może zostać wprowadzona wyłącznie na podstawie decyzji części uczestników. Zgoda musi być pełna wśród osób obecnych podczas obrad. Przepis nie uzależnia możliwości zarządzenia przerwy od zgody wszystkich obligatariuszy, lecz od zgody wszystkich obligatariuszy obecnych na konkretnym zgromadzeniu.

Drugim ograniczeniem jest czas trwania przerw. Ich łączna długość nie może przekroczyć 30 dni. Limit odnosi się do wszystkich przerw zarządzonych w ramach danego zgromadzenia, a nie tylko do jednej przerwy. Przepis pozwala zatem na więcej niż jedną przerwę, ale suma ich długości musi mieścić się w określonym czasie. W praktyce regulacja łączy elastyczność organizacji obrad z wymogiem jednomyślności obecnych uczestników przy zarządzaniu przerwą oraz z wyraźnym ograniczeniem czasowym.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 238.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

zgromadzenia

Art. 60.Art. 62.