Art. 23. Emisja obligacji wieczystych

Emitent może emitować obligacje niepodlegające wykupowi, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 2, uprawniające obligatariusza do otrzymywania odsetek przez czas nieoznaczony, zwane dalej „obligacjami wieczystymi”. Przepisu art. 365 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071, 1172 i 1508) nie stosuje się.

Komentarz do Art. 23.

Przepis wprowadza możliwość emisji szczególnego rodzaju obligacji, określanych jako „obligacje wieczyste”. Ich podstawową cechą jest brak obowiązku wykupu przez emitenta. W zamian obligatariusz, czyli osoba uprawniona z obligacji, otrzymuje odsetki przez czas nieoznaczony. Oznacza to, że przepis nie wskazuje końcowego terminu trwania tego uprawnienia do odsetek, a sama obligacja nie jest konstrukcyjnie oparta na ustalonym terminie zwrotu świadczenia głównego.

Możliwość emisji takich obligacji nie ma charakteru całkowicie bezwarunkowego. Przepis wyraźnie zastrzega stosowanie art. 75 ust. 2, co oznacza, że zakres dopuszczalności tej formy emisji należy odczytywać z uwzględnieniem wskazanego wyjątku. Jednocześnie wyłączone zostaje stosowanie art. 365, bez określania w tym przepisie dodatkowych skutków tego wyłączenia.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na dopuszczeniu instrumentu, w którym relacja między emitentem a obligatariuszem może trwać bez oznaczonego końca, a świadczeniem należnym obligatariuszowi są odsetki. Przepis odróżnia więc „obligacje wieczyste” od obligacji zakładających wykup w określonym terminie. Wskazuje również, że ich emisja oraz skutki prawne podlegają szczególnym zasadom, wynikającym z zastrzeżenia art. 75 ust. 2 i wyłączenia art. 365.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 238.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

obligacje

Art. 22.Art. 24.