Art. 22. Prawo właściwe dla umowy offsetowej

Prawem właściwym dla umowy offsetowej jest prawo polskie.

Komentarz do Art. 22.

Przepis wskazuje, jakie prawo ma zastosowanie do umowy offsetowej. Stanowi jednoznacznie, że prawem właściwym dla takiej umowy jest prawo polskie. Oznacza to, że sama kwalifikacja umowy jako umowy offsetowej wiąże się ze wskazaniem polskiego porządku prawnego jako podstawy oceny tej umowy.

Regulacja ma charakter krótkiego, bezpośredniego rozstrzygnięcia. Nie uzależnia wyboru prawa od dodatkowych przesłanek, takich jak miejsce zawarcia umowy, siedziba stron lub przedmiot zobowiązania. Nie przewiduje także wyjątków ani możliwości wskazania innego prawa. Przepis nie opisuje treści umowy offsetowej, praw i obowiązków stron ani skutków naruszenia umowy. Rozstrzyga wyłącznie kwestię prawa właściwego.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na tym, że przy analizie umowy offsetowej punktem odniesienia jest prawo polskie. Dotyczy to samego ustalenia porządku prawnego właściwego dla umowy, niezależnie od tego, jakie podmioty ją zawierają lub jakie elementy faktyczne wiążą się z jej realizacją. Przepis zapewnia zatem jednoznaczność w zakresie prawa mającego zastosowanie do umowy offsetowej i eliminuje, na poziomie tej regulacji, niepewność co do wyboru między prawem polskim a prawem innego państwa.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2014 r. poz. 932.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 21.Art. 23.