Art. 20a. Zakaz stosowania nawozów amonowo-węglanowych

Zabrania się stosowania nawozów amonowo-węglanowych.

Komentarz do Art. 20a.

Przepis ustanawia jednoznaczny zakaz stosowania nawozów amonowo-węglanowych. Jego przedmiotem jest wyłącznie czynność „stosowania”, a więc używania takiego nawozu w ramach nawożenia. Oznacza to, że nawozu należącego do kategorii określonej w przepisie nie wolno wykorzystywać zgodnie z jego przeznaczeniem nawozowym.

Kluczowe znaczenie ma bezwarunkowe sformułowanie „zabrania się”. Przepis nie uzależnia zakazu od rodzaju uprawy, miejsca, terminu, ilości użytego nawozu ani od sposobu jego zastosowania. Nie przewiduje również w swojej treści wyjątków lub zezwoleń, które pozwalałyby na stosowanie nawozów amonowo-węglanowych w określonych sytuacjach. Zakaz obejmuje zatem samo stosowanie nawozu należącego do wskazanej grupy.

Przepis nie reguluje natomiast innych kwestii związanych z tymi nawozami. W szczególności nie określa zasad ich produkcji, sprzedaży, przechowywania ani transportu, ponieważ odnosi się wyłącznie do stosowania. Nie wskazuje także sankcji za naruszenie zakazu ani nie zawiera definicji nawozów amonowo-węglanowych. W praktyce norma wyznacza prostą granicę postępowania: produkt o takim charakterze nie może być użyty jako nawóz.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2007 r. poz. 1033.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 20.Art. 20b.