Art. 7. Powstanie prawa do świadczenia

1. Prawo do świadczenia powstaje z dniem spełnienia warunków wymaganych do nabycia tego prawa.

2. W przypadku pobierania zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego prawo do świadczenia powstaje z dniem zaprzestania pobierania tego zasiłku lub świadczenia.

Komentarz do Art. 7.

Przepis określa moment powstania prawa do świadczenia. Zasadą jest, że prawo powstaje w dniu, w którym zostaną spełnione wszystkie warunki wymagane do jego nabycia. Oznacza to, że decydujące znaczenie ma dzień spełnienia ustawowych przesłanek, a nie sam fakt ich późniejszego stwierdzenia lub zgłoszenia żądania.

Ustęp 2 wprowadza szczególną regułę dotyczącą osoby pobierającej zasiłek chorobowy albo świadczenie rehabilitacyjne. W takim przypadku prawo do świadczenia powstaje dopiero z dniem zaprzestania pobierania tego zasiłku lub świadczenia. Przepis wskazuje więc, że okres pobierania jednego z wymienionych świadczeń wpływa na ustalenie daty powstania prawa, nawet jeżeli pozostałe warunki wymagane do nabycia prawa zostały spełnione wcześniej.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na jednoznacznym wskazaniu daty, od której istnieje prawo do świadczenia. W typowej sytuacji będzie to dzień spełnienia wymaganych warunków, natomiast w przypadku pobierania zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego będzie to dzień zakończenia ich pobierania. Przepis rozróżnia zatem ogólną zasadę od szczególnego przypadku i wiąże powstanie prawa z konkretnym zdarzeniem, które można ustalić w czasie. Nie określa natomiast samych warunków nabycia prawa ani zasad ustalania wysokości świadczenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2009 r. poz. 800.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 6.Art. 8.